De Amerikaanse singer/songwriter en multi-instrumentalist M. Lockwood Porter levert met zijn nieuwste album Sisyphus Happy zijn vijfde album af. Tijdens de pandemie strandde de relatie van de in The Bay Area in San Francisco woonachtige Porter en keerde hij terug naar zijn geboortestreek Oklahoma. Daar overleed zijn vader en tijdens het verwerken van zijn verdriet herenigde hij zich met zijn vriendin en vroeg haar ten huwelijk. Deze persoonlijke gebeurtenissen vormen de basis voor de tien nummers.

“The Myth Of Sisyphus”

De albumtitel is een directe verwijzing naar het wereldberoemde filosofische essay The Myth Of Sisyphus van Albert Camus en in de tien tracks neemt Porter ons mee in zijn overpeinzingen over de gebeurtenissen  van de laatste jaren. Zelf zegt hier over: “It also feels like the album where I’ve given up on having a big hit album. I was just at home, getting very existential and thinking about mortality and the point of life, and trying to write personal songs to process everything I was going through.” Voor dit album riep hij de hulp in van zijn vriend John Moreland en samen tekenden ze voor de productie en bespeelden vrijwel alle instrumenten. Hij opent met het fraaie en rustige ‘Cried Through The Night’, waar hij meteen reflecteert op die bewogen afgelopen periode van zijn leven. Vooral het fraaie gitaarwerk van Porter én Ian Taylor Sutton op de pedalsteel dragen dit nummer. Vervolgens is er met ‘I Went Out To Find The Answer’ een fijne track met een wat rijker instrumentarium. Hier neemt Porter ons mee naar een fictief persoon die probeert uit de financiële problemen te komen door muziek te maken en zich vast te bijten in een relatie.

Inspiratie uit werk van Springsteen, Petty en Tweedy

‘First Reformed’ is een intiem Folk-nummer en voelt als een regelrechte verwijzing naar de zware periode tijdens de pandemie die iedereen zich voor kan stellen (“It’s been a hard year living in an icebox /  It’s been a hard year living alone”). Op Sisyphus Happy bespeelt Porter samen met Moreland dus vrijwel  alle instrumenten en bewijst hij dat uit meerdere vaatjes kan tappen want met ‘Craigslist Song’ trakteert hij ons op een vlotte countryrocker en klinkt hij als een jonge Tom Petty. Overigens kunnen we op dit album toch wel duidelijk de inspiratie van namen als Petty, Springsteen en Tweedy terug horen. Maar het zijn toch vooral die wat kleinere, melodieuze nummers die het album voor kleur op de wangen zorgen; ‘The Whim To Walk Upstairs’ is fraai en bij ‘The Dark Before The Morning’ horen we een klein raspertje in zijn stem zodat een vergelijking met troubadour Bob Dylan nooit ver weg is.

Persoonlijk en openhartig

Hoogtepunt van het album is ‘The Kid Who Ran Away’, een zeer persoonlijk en openhartig nummer over de relatie met zijn vader met een stukje meesterlijk tekstschrijvenrij. De dood van zijn vader in 2020 zorgde voor de inspiratie om het gevoelige ‘While We’re Here’ te schrijven. Met de mooie ballade ‘I’d Like To Take You With Me When I Go’ bereikt dit vijfde album de eindstreep. Americana, Folk en wat Country vormen de basis voor Sisyphus Happy dat een prachtig album is geworden met een hele persoonlijke benadering. Tien smaakvolle tracks waarbij Lockwood wederom bewijst een begenadigd songwriter én muzikant te zijn. Veel luisterplezier.



 

24 oktober 2022
In dit bericht: