In Engeland zijn er al een tijdje geen twijfels over Wolf Alice en de vierkoppige Britse band onder leiding van de charismatische zangeres Ellie Rowsell heeft daar geen introductie meer nodig. Op het Europese vasteland is dat anders maar hun nieuwe album The Clearing zou wel eens de grote doorbraak kunnen betekenen.
Een nieuwe fase in hun carrière
The Clearing heeft misschien enkele luisterbeurten nodig om echt in te dalen maar dan heb je ook wat. Want steeds als je de “replay”-knop hebt indrukt en de elf nummers uit je speakers rollen daalt langzaam het gevoel in dat dit vierde album wel eens een “gamechanger” voor de band kan zijn. Wolf Alice debuteerde in 2015 met het album My Love Is Cool en heeft in het afgelopen decennium vlieguren gemaakt en de nodige Awards gewonnen. Ellie Roswell, Joff Oddie, Joel Arney en Theo Ellis zijn geen twintigers meer die recalcitrant zijn maar dertigers die ook privé het nodige hebben meegemaakt en zich in weer een nieuwe levensfase bevinden. Op zich zijn thema’s als liefde, verbinding en verlies herkenbaar maar het is vooral het pop/rock geluid met een knipoog naar de jaren ’70 die voor een hernieuwde kennismaking zorgt. Dat de band vol zelfvertrouwen de toekomst tegemoet ziet bleek onlangs toen Ellie in een interview de volgende uitspraak deed: “If Fleetwood Mac wrote an album today in North London, you’d get somewhere close to these 11 effortlessly grand tracks, each as distinct as the last”.
Terug naar jaren ’70
Het zijn vooral uptempo songs die herinneringen aan vervlogen tijden oproepen. Luister maar eens naar de aanstekelijke Folkrock van ‘Passenger Seat’ of de AOR-rock van het stuwende ‘Bread Butter Tea Sugar’, waar we ook nog wat elementen van het geluid van ELO in menen terug te horen. En natuurlijk was daar al de eerder de met Britpop-elementen doorspekte single ‘White Horses’, maar één van de hoogtepunten zal waarschijnlijk toch de onlangs uitgebrachte single ‘Bloom Baby Bloom’ zijn; een intens krachtig nummer met wat Glamrock-elementen, waarbij de melodielijnen steeds als schuivende panelen worden verwisseld en Ellie vocaal de aandacht opeist. Maar het zijn toch ook de wat rustige nummers waarmee de band dit vierde album naar een hoog niveau tilt. Zo heeft het album met ‘Thorns’ een zeer orkestrale opener als piano en strijkers om de stem van Ellie zweven. Ze verwijst nog maar eens naar die verbroken liefde die op het laatste album Blue Weekend (2021) centraal stond als we haar het volgende horen zingen” Did it help to take the thorn out / Telling the whole world you’d been hurt”.
Het idee dat we ouder worden
Maar zoals gezegd, The Clearing laat zich het beste smaken bij een integrale luisterervaring. We horen een vleugje Westcoast Sound inclusief een fijn pianolijntje op ‘Just Two Girls’ dat vertelt over een onvoorwaardelijke vriendschap en bij het ijzersterke ‘Leaning Against the Wall’ ontwaren we zelfs Americana. Dat de bandleden in een andere levensfase terecht zijn gekomen horen we bijvoorbeeld terug bij ‘Play It Out’, waarbij Ellie ons meeneemt in haar gedachten over het ouder worden. (“When my body can no longer make a mother of me/ Will I change my notion of time? And will you change your mind?”). De directheid in de teksten is overigens een element dat niet veranderd is op The Clearing. Richting het einde schildert de band nog enkele penseelstreken om het doek echt af te maken en horen we het tedere en met strijkers omgeven ‘Midnight Song’ voor de band met ‘The Sofa’ afsluit. Ook dit nummer gaat over universele levensvragen (“I want to settle down / Oh, to fall in love / But sometimes I just want to fuck”) en is misschien wel één van de mooiste liedjes die de band ooit heeft geschreven. The Clearing is absoluut één van de beste album van dit jaar tot nu en waarschijnlijk een album dat een zeer lange houdbaarheid gaat hebben. Veel luisterplezier!
