Vier jaar na The Jacket is het Brooklynse Widowspeak terug met hun zevende studioalbum. Roses klinkt warm en vertrouwd en heeft vaak een wat filmisch karakter waarbij de liefde vanuit diverse perspectieven een belangrijk thema is.

Onthaasten

Met Roses levert de Amerikaanse formatie Widowspeak alweer hun zevende album af. Ooit begonnen als band vormen Molly Hamilton en Robert Earl Thomas het duo dat in een kleine zestien jaar inmiddels een meer dan respectabele discografie hebben opgebouwd. In die jaren ontwikkelden ze een eigen sound waarbij de dromerige stem van Molly altijd om het fraaie gitaarwerk van Thomas heen cirkelt en een organisch geheel vormt.  De band ontstond in New York in de DIY-scene en binnen hun muziek speelt sfeer en emotie een belangrijke rol. Hun muziek laat zich het beste omschrijven als Dreampop waarbij er altijd duidelijk Americana, Southern Rock en Indie-invloeden terug te horen zijn. Vier jaar na hun vorige album zochten ze de relatieve stilte van het Griekse eiland Hydra op om in de Old Carpet Factory studio samen met tourleden Willy Muse, John Andrews en Noah Bond dit nieuwe album op te nemen. Eindresultaat is een plaat met tien sfeervolle nummers waarbij het wederom is gelukt om een eigen muzikaal universum te creëren waarbij het voelt alsof er geen urgentie bestaat en we allemaal in de gelegenheid zijn om te onthaasten.

Contrast

Het album opent met het ijzersterke en geheel in de lijn der traditie klinkende ‘The Hook’; meanderende twangy gitaarklanken versterken de haast fluisterende stem van Molly als er terug wordt gedacht aan een prille liefde die verloren is gegaan (“I’m not holding a flame for you / But I’ll keep every little thing that still reminds me of you”.). Met ‘No Driver’ horen we flarden van de overlevering van wijlen Tom Petty met iets meer Soft-Rock gitaarwerk van Thomas, terwijl het titelnummer juist vederlicht klinkt met wat subtiele jazzinvloeden. Ook op dit nieuwe album Roses is de liefde een thema dat in diverse vormen bezongen wordt zoals in de eerder uitgebrachte single ‘If You Change’; het duo schakelt als het ware één versnelling door en de sensuele stem van Molly zorgt voor een mooi contrast met het soms wat zwaar aangezette snarenwerk van haar echtgenoot. Op sommige momenten hebben nummers een wat filmisch karakter en kunnen we de aanduiding “noir” toevoegen zoals bij het langzame en zwoele ‘Wondering’ waar als het ware de wereld vertraagt.

Een rijke plaat met emotionele lading

Zo ontpopt Roses zich als een heerlijke plaat die zo nu en dan wat nostalgisch aanvoelt met een wat melancholisch karakter. ‘Angel Number’ ademt een beetje de jaren ’60 en ook hier bewijst Thomas een begenadigd gitarist te zijn. Verwacht op Roses geen eclectische gitaarsolo’s of andersoortige uitspattingen, alles is hier in balans waarbij de haast zalvende stem van Molly de constante factor is en voor de hartslag van het album zorgt. Richting het einde is er nog het wat meer uptempo ‘Soft Cover’ en het lome ‘Heaven Is Wainting’, waar de eeuwige vergelijking met Mazzy Star nog maar eens gemaakt kan worden. Met het ingetogen ‘Hourglass’, met een hele dikke knipoog naar REM’s ‘Everybody Hurts’, wordt het album afgesloten. Ook hier is de combinatie van de fluisterende stem en de wat vet aangezette gitaarriffs van Thomas een prachtige combinatie als we Molly over de vergankelijkheid van liefde horen zingen (“like an hourglass, baby, you’re sand / Can’t hold too tight or I’ll have nothing / Like a candy melts in your hand”). Roses is een logisch vervolg op The Jacket uit 2022; een ingetogen maar rijke plaat met een emotionele lading waarbij het heerlijk wegdromen is. Veel luisterplezier!