For The First Time, Again is het debuutalbum van Tyler Ballgame. Zijn muziek doet soms denken aan vervlogen tijden maar het is vooral het album van Tyler Ballgame.
Je droom najagen
Op zich klinkt het verhaal van Tyler Ballgame een beetje als een jongensboek. De man die gezegend is met een geweldige tenorstem wist op jonge leeftijd al dat hij iets met zijn stem en muziek wilde doen. Hij studeerde aan het Berklee College in Boston en ook daar werd hij aangespoord om zijn talent als songwriter én zijn geweldige stem te ontwikkelen. Toch kreeg hij zijn carrière niet van de grond daar in Rhode Island aan de Oostkust van de VS. De pandemie werkte natuurlijk ook niet mee en de als Tyler Perry geboren Ballgame worstelde op enig moment met depressies. Vanuit deze wat uitzichtloze positie koos hij voor een rigorreus besluit om te solliciteren op een kantoorbaan in Los Angeles. Ballgame kreeg de baan, verhuisde van Rhode Island naar LAX en hij ging weer optreden in het open-mic circuit. Na een jaar groeide zijn publiek én naam in dat circuit en werd hij als het ware ontdekt door producer en multi-instrumentalisten Jonathan Rado (Foxygen, The Lemon Twigs) en Ryan Pollie (Los Angeles Police Department). Ballgame kreeg het aanbod om een album op te nemen en binnen no-time had hij een handvol eigen nummers geschreven.
Analoge opname, vintage karakter
‘For The First Time, Again’ is zijn debuutplaat en vanaf de opener, de titelsong, wordt duidelijk welke richting Ballgame kiest. Het nummer begint akoestisch maar wordt langzaam uitgebouwd en we maken kennis met die ongekende stem. Maar het is het totale pakket wat zo aansprekend is want ook de teksten zijn puntgaaf. Zo horen we hier Ballgame “Well, I knew you once, I knew you now / I’ve known you forever / Can’t wait to meet you for the first time again” zingen als hij openlijk de liefde verklaart. Vervolgens trakteert hij ons met de soulvolle single ‘I Believe in Love’ op nog een onvervalst liefdesliedje waar we duidelijk invloeden uit de hoogtijdagen van The Beatles terug horen. De Amerikaan wordt qua stemgeluid wel eens verdwenen met Elvis of Roy Orbison en op dit debuutalbum horen we die eigenschap onder andere bij de prachtige, meeslepende pianoballad ‘You’re Not My Baby Tonight’ terug. Het album is grotendeels in analoge stijl opgenomen wat medebepalend is voor de sound van daarmee de authenticiteit van For The First Time, Again tekent. Met ‘Matter of Taste’ gaat het tempo omhoog en worden er wat rockelementen toegevoegd en zo bouwt de Amerikaan een gevarieerd repertoire op rond die machtige stem van hem.
Vol overtuiging
Gaandeweg het album leren we die stem van Tyler beter kennen en begrijpen we ook waarom hij de kans heeft gekregen om een album uit te brengen. Zijn stemgeluid is werkelijk uniek, hier en daar wat barok en soms een vleugje theatraal maar met een ongelofelijk bereik en overtuigingskracht. Zo horen we op ‘Sing How I Feel Roy’ een jonge Roy Orbison en met ‘Goodbye My Love’ etaleert hij nog maar eens zijn mogelijkheden. Soms voelt het alsof hij de rol van een crooner aanneemt om ons vervolgens toch weer te verassen. Luister maar eens naar het wat psychedelische ‘Ooh’ of het met een randje Britpop omlijste ‘Down So Bad’ dat ook weer dat fijne vintage karakter heeft. Zo is For The First Time, Again een aansprekend debuut vol met nummers die gekenmerkt worden door een vloeiende melodielijn en een uitgekiende productie. Richting het einde is er nog een innemende ‘Deepest Blue’ en met het America doordrenkte en verfrissende ‘Waiting So Long’ komt er een einde aan dit album dat bijna een speelduur van bijna drie kwartier kent. Met Tyler Ballgame heeft 2026 zijn eerste nieuwe ster afgeleverd, Veel luisterplezier!
