Een van het meest iconische album van de jaren 80 was This Is The Sea van The Waterboys. De mix van new wave, pop en blues kwam er samen. De blaasinstrumenten waren hartverscheurend mooi en de sfeer was uniek voor die tijd.

Mike Scott wist daarna de richting van de folk en blues sound te vinden in het album Fisherman’s Blues. Een periode waarbij er veel uit de pen kwam. Er zijn dan ook verschillende albums met songs van die tijd. Too Close To Heaven of Fischerman’s blues deel II verscheen in 2001 en op de illegale markt waren diverse albums te vinden met songs uit die tijd. Een tijd waarbij prachtige songs ontstaan en van This Is The Sea naar de Fisherman zijn geschreven of zijn opgenomen.

Atlantic Rain: The Lost Fisherman’s Blues Recordings is dan ook geen gewone archiefuitgave, maar een terugkeer naar een van de vruchtbaarste periodes uit de geschiedenis van The Waterboys dat is herzien en opgepoetst.
De set verzamelt 25 niet eerder uitgebrachte opnamen uit de sessies rond Fisherman’s Blues, opgenomen tussen 1986 en 1988.

Dat deze muziek nu alsnog boven water komt, is op zichzelf al bijzonder. Tijdens de oorspronkelijke sessies werden honderden tape-reels opgenomen; een deel daarvan was slechts vaag gelabeld als “jam”, “unknown” of “instrumental”. Bij het opnieuw beluisteren van dat materiaal vond Scott niet alleen schetsen en curiosa, maar ook volledig overtuigende songs die het verdienen om naast het klassieke album te staan. De songs van toen komen nu officieel uit met aandacht en goed gemixte versies.

De sterkste momenten zitten opvallend vroeg in de collectie. “Too Close to Heaven” opent in een soulvolle versie die direct laat horen hoe elastisch de band in deze periode klonk. “Come Back to Galway” is bijna negen minuten lang en bruist van blazers, fiddle en sax. Het brengt de sfeer van This is the Sea terug.

Ook “The Man With The Wind At His Heels” en “Light Shine On Me” behoren tot het beste materiaal.

Wat Atlantic Rain vooral fascinerend maakt, is de spontaniteit. Je hoort een band die niet op zoek is naar perfectie, maar naar vervoering. Er is hier een album met covers van onder meer   Carter Family (‘I Can’t Feel At Home…”), Bob Dylan (‘Knocking on Heavens Door’), Woody Guthrie (‘Honky Tonkin’”), Prince (‘When Doves Cry’), Willie Nelson  (‘Angels Flying Too Close tot he Ground’) en The Rolling Stones (‘No Expectations’) laten zien hoe breed het referentiekader was. De songs zijn ingericht hoe Scott ze zag. Geen 1 op 1 versie maar prachtige muzikale interpretaties van de songs.

Als drievoudige cd of lp is de uitgave misschien royaal. Vooral richting het einde verschuift de balans van verborgen parels die misschien voor de echte fans zijn. Een lange Sgt Peppers Loneley Heart Club Band van bijna 14 minuten met een toevoeging van 6 minuten is wel een beetje (te) lang. Maar voor de rest mag het er allemaal zijn.

De nieuwe shows van the Waterboys staan dan ook in het teken van de volledige Fischerman’s Blues. De band staat 10 september in Amsterdam en 1 september in Brussel. Zeker een moment om dit te gaan beleven!