The User’s Guide to Being Human is het nieuwe album van de Ierse band  The Script.
Inmiddels is de band tot grote headliner act gegroeid en staat de band ineens als supportact voor Luke Combes in de Arena. De band komst als headliner terug in de Ziggo Dome om dit album te promoten.

Het nieuwe album is niet een radicale heruitvinding van hunzelf, maar een zelfverzekerde bevestiging van wat de band al jaren sterk maakt.
Pakkende poprockrefreinen, beeldende teksten en liedjes die gemaakt lijken om door duizenden stemmen tegelijk te worden meegezongen.

Opener ‘Man in the Arena’ zet meteen de herkenbare sfeer weer. Het nummer klinkt strijdvaardig om als band in een arena te staan. Omdat Danny O’Donoghue zijn stem nog altijd overtuigend is, kent het vooral een mengeling van kwetsbaarheid en vastberadenheid. Het past bij de songs van The Script.

‘The Crowd Was Singing Wonderwall’ behoort tot de meest publieksgerichte momenten van de plaat. Het is nostalgisch, groots en nadrukkelijk gebouwd voor liveconcerten. Het is tijdens het wk voetbal het lijflied van Engeland geworden.
Ook “Scars Align” en “After We’re Gone” vinden kracht in bombastische arrangementen die tot een stadion geluid worden verheven. Terwijl de inhoud intens en klein is.

The User’s Guide to Being Human is vooral voorspelbaar en minder overtuigend genoeg om algemene luisteraar te laten boeien. The Script schrijft geen handleiding met verrassende nieuwe inzichten, maar wel een reeks liedjes waarvan we de sound van The Script al van kennen.  Het wordt dan ook een zoektocht of welk liedje nu tot een klassieker gaat worden. Daar hebben ze in het verleden al genoeg van geschreven.

Kortom een prima plaat maar het springt er nog niet uit. Misschien is hun verleden wel de grootste concurrent voor dit album.