Een jaar na hun opzienbarende debuut is de Britse formatie The Loft terug met hun nieuwe album Badges. Pete Astor, Dave Morgan, Bill Prince en Andy Strickland slagen er wederom in om tien ‘singles’ samen te smelten tot één album.
Een geweldige revival!
Het blijft natuurlijk een fascinerend verhaal en één van de meest fraaie revivals van een band ooit. Vorig jaar was daar ineens Everything Everything Stays The Same van de Britse Indiepopband The Loft. Die Britse band vormde één van de veelbelovende acts in de jaren ’80 maar ergens tijdens een optreden in het Hammersmith Palais in 1985 viel de band uit elkaar voor de ogen van het aanwezige publiek. Nog voordat de band een album had uit kunnen brengen was het verhaal over. Iedereen ging zijn eigen weg zoals zanger Peter Astor en drummer Dave Morgan die bijvoorbeeld The Weather Prophets oprichtten. Totdat vorig jaar er ineens dat debuutalbum was en na de bijbehorende tour schakelde de band door en schreef het materiaal voor de opvolger Badges die onlangs verscheen. Je krijgt dan ook het gevoel dat ondanks dat iedereen zijn eigen pad heeft gevolgd men ineens tot het besef komt dat ze vier decennia in willen halen. Tien Indie-nummers met een speelduur van 30 minuten totaal die allemaal iets van de glans van de jaren ’70 weerspiegelen. Alle tien zijn het gitaar-gedreven nummers zonder “opschmuck” en met een warm analoog geluid dat op een of andere manier vertrouwd aanvoelt.
Een op en top Brits album
Het meest aansprekende nummer op dit tweede album van de Britse formatie is waarschijnlijk ’Campervan’; een liedje over de bijna fantasie van het hebben van een camperbusje en de vrijheid met het rondreizen hierin. Lekker midtempo, fonkelende gitaren en de stemmen van Astor en Strickland en na 2 minuten en 36 seconden stopt dit muzikale pareltje. Daarvoor hebben ze het album geopend met het uptempo en ietwat nerveuze ‘Happenstance’, een nummer dat zelfs wat rockabilly-sfeer uitdraagt maar waarbij de gitaarklanken meteen als vertrouwd klinken. De rest van de acht tracks klinken aangenaam, melodieus en warm met een vleugje “vintage” en vanaf de eerste seconde is er geen twijfel dat we hier te maken hebben met een Britse formatie. Het accent van Pete Astor is hier natuurlijk ook debet aan. ‘Sad Comedian’, ‘1955’, het ietwat Bluesy ‘Beautiful Problem’ maar vooral ‘Junk Shop’ met wat scherpe gitaarriffs noemen we hier maar er is geen enkel nummer waarmee de band door de spreekwoordelijke “ondergrens” zakt. Met de afsluiter ‘Rob Rides The Sunset’ noemen we misschien wel het mooiste nummer; iets zachter, semi-akoestisch en omlijst met fraai snarenwerk van Strickland en een wat ingehouden stem van Astor is dit een nummer waar je simpelweg gelukkig van wordt. Veel luisterplezier!
