The broeders Robinson startten in de jaren 90 een band. Met het debuutalbum Shake Your Money Maker scoorden ze hoge ogen. Veel energie en lekkere rockklanken die gemengd werden met blues elementen en verfijnd gitaarspel. Dat betaalde zich snel uit met het tweede album The Southern Harmony. Het succes wist men nog even vast te houden tot begin dit millenium en het gerommel in de band en tussen de broeders werd alleen maar erger.

Ieder ging hun eigen weegs en zien we dat Covid ook een positief element kent. Het element tot bezinning. Happiness Bastards is het startsein van de broederschap en een andere bandsamenstelling. The Black Crowes vliegen weer!

Met het album A Pound of Feathers bewijzen The Black Crowes dat hun comeback niet voor niets is geweest. Vanuit de blues, soul, boogie en smerige rock-’n-roll zijn de songs weer heerlijke te noemen.

De opener “Profane Prophecy” zet meteen de toon met een riff vol Stones-achtige branie en een zanglijn waarin Chris Robinson klinkt alsof hij zich opnieuw moet bewijzen. Richard Robinsons gitaarwerk is daarbij de motor waar het om draait en daar ging ooit hun discussie over. Het is duidelijk ze hebben elkaar nodig.

In tracks als ‘Cruel Streak’ , ‘Do the Parasite!’ en ‘It’s Like That’ hoor je een band die niet te veel polijst, maar juist vertrouwt op hun kunsten om met het hart te spelen.

Het juweeltje van het album is ‘Queen of the B-Sides’.  Hier halen ze het tempo omlaag waardoor het nummer intenser wordt. Daarbij komt de warmere, akoestische kant van de Crowes naar voren.
Met ‘High & Lonesome’ en ‘Blood Red Regrets’ krijgt een bijna folkse sfeer met een heerlijke drive. Het geeft extra accent aan het verhaal. Met del afsluiter ‘ Doomsday Doggerel’ dat zwaarder en psychedelischer uitpakt krijgt dit een mooie afsluiter van een prachtig album. Misschien verrassender dan verwacht.