Veertig jaar na hun oprichting klinken The Afghan Whigs op Soft Control allesbehalve uitgeblust. Ja de Amerikaanse band mag dan hier en daar een pauze momentje gehad maar stil hebben ze niet gezeten.

Het tiende studioalbum van de band rond Greg Dulli is kort, maar kent 10 heerlijke songs dat een totaaltijd kent van 37 minuten. Het is wellicht daarom dat het een heerlijk album is geworden. Lekkere pakkende songs als ‘77’ en ‘Loose Talk’. De songs klinken alsof de band teruggaat naar de powerock van 40 jaar geleden. De heerlijke drums van ‘House of I’ krijgt bijval van een ruwe gitaren en krijgt de kracht door de zang.

Wie The Afghan Whigs kent zal hier veel herkennen in de oude sound al is Soft Control iminder explosief dan het werk uit de jaren negentig.  Wel meer in controle en met het emotionele ‘Duvateen’  is aanstekelijk en My Lover kent een single sound dat door het stemgeluid wellicht niet gaat halen.

De afsluiter A Simulation krijgt iedereen de ruimte en is dan ook het nummer dat het langste duurt. Ruim 6 minuten.

Greg Dulli weet met zijn band zich weer op de festivals te spelen en deze band mag dan gerust hoog op de poster worden gezet. Er zijn tegenwoordig mindere acts die zich als headliner presenteren.