Met haar nieuwste album, The Life of a Showgirl, zet Taylor Swift zichzelf opnieuw op de kaart. Als de meest veelzijdige en intrigerende artiesten van haar generatie weet ze dut te bevestigen. Inmiddels is de commerciële route ook optimaal ingericht. Diverse versies van het album moet de verkoop aanslingeren en dan vraag je af waarom?

Waar haar vorige werk vooral draaide om persoonlijke verhalen en liefdesperikelen, duikt ze nu in de wereld van glitter en showbizz, zonder haar authentieke stem te verliezen. Een thema waar ze nu optimaal in beweegt en kan hierover spreken vanuit eigen ervaring. Dat maakt de kracht van Swift. De ruzie met platenbazen en omkoping (‘Father Figure’), wanneer ze in wanhoop de songs schrijft die andere niet direct begrijpen in The Fate of Ophilia’ of het gesprek met ‘Elizabeth Taylor’ waar het thema van een wereldster te worden en zijn en dan daarna…

Kortom haar teksten blijven persoonlijk en de wijze waarop ze dit altijd tot een geheel maakt spreekt velen aan.
Muzikaal is het allemaal wat minder spannend dan haar vorige albums. De songs zijn licht in de popscene. De sfeer veranderd wanneer ze met andere mensen gaat werken en dat is hier goed te horen. Geen Bleach of The National indie saus in de songs. De 70-80s sound in ‘ Ruin the Friendship’ waar een kus de vriendschap kan worden opgeblazen. Of de elektropop van ‘ Wish List’ waar ze afgeeft om de golddiggers en zelf een leuk family life wil. Het staat wat haaks op wat ze uiteindelijk doet. Maar ja vanuit haar perspectief is het begrijpelijk.
Swift sluit het album af met het mooie titelstuk en levert hierbij weer een mooi album af. Al is het minder dan de vorige albums zal ook dit een commercieel succes zijn, maar de kritische noten m.b.t. maatschappelijke thema’s in de US horen we hier niet meer.