De Amerikaanse singer-songwriter Phoebe Bridgers kennen we vanaf het debuutalbum en leven met haar mee. Haar ontdekking door derden maakte dat ze onder de aandacht kwam. Ze maakt een mooie ontwikkeling mee. Het Punisher album uit 2020 was door de Covid nog even in de vergetelheid gebracht maar dit kwam goed. Ze werd door velen gevraagd om als gastmuzikant aan te sluiten.

Nu is er het Lost Weekend en keert Phoebe Bridgers terug alsof ze nooit echt weg is geweest, maar tegelijk klinkt dit derde soloalbum als een breuk met alles wat eerder veilig of vertrouwd voelde.

Zes jaar na Punisher is haar wereld groter, vreemder en zwaarder geworden. De roem, aandacht en liefdesbreuken. Met ‘Lost Boys’ en  ‘Bobby’ brengt ze haar vriendjes onder de aandacht. Ja in de wereld van muziek weten ze elkaar nu te vinden. Toch is de rode draad niet de liefde voor de vriendjes maar vooral de liefde voor haar vader die in 2022 overleed. Een moment waar ze de tijd voor nodig had om het laten landen.

De melancholie in de songs overheerst in het indie sound. De mooie harmonieën worden nog altijd veelvuldig ingezet. Met de voicedecorder in ‘the Outside’ of de electronica in het titelstuk maken dat Bridgers van alle markten thuis is en weet waar ze de klanken moet inzetten. Het krijgt een eigen stijl dat goed bij haar past.

De kracht ligt vooral in Bridgers’ teksten en hierdoor blijft ze een echte singer-songwriter zoals het ‘Haunted’ weergeeft. Ze schrijft over rouw zonder dat het verstopt wordt. Een lichaam dat weggedragen wordt of de verwarring dat het met zich meebrengt om jezelf weer op te pakken om weer verder te kunnen.

Het album heeft veel geduld gevraagd en nu vraagt aandacht en geduld van de luisteraar.  Dit wordt beloond die met mooie songs die verdriet niet oplossen, maar er wel een vorm voor vinden.
Een intieme, soms beklemmende, maar uiteindelijk prachtige plaat.

7 december staat Phoebe Bridgers in Ziggo Dome te Amsterdam