Voor dit soloproject kiest Lily Wolters als artiestennaam My Precious Bunny, een koosnaampje van haar  moeder. In elf nummers neemt ze ons mee naar belangrijke herinneringen op A Moment In My Eyes.

Misschien een lockdownplaat?

My Precious Bunny is het soloproject van de Britse singer-songwriter Lily Wolter, bekend als de helft van het indie/dreampop-duo Penelope Isles. A Moment In My Eyes is haar solodebuut en voor de elf nummers moeten we eigenlijk de tijd zes jaar terugspoelen naar de Lockdownperiode als gevolg van COVID. In die periode keerde ze, vers uit een relatiebreuk, terug naar haar ouders in Penzance, Cornwall. Overspoeld door een gevoel van hartzeer, verwarring, onzekerheden ging ze aan de slag met het maken van demo’s. Aangezien haar broer Jack zelf bezig was met een project ging de op Isle of Man geboren Lily met goede vriend en producer Allister Kellaway aan de slag om de demo’s verder uit te werken. Resultaat is bijzonder album dat soms experimenteel kan klinken maar tegelijkertijd vertegenwoordigt het een aantal flarden van herinneringen en emoties. En dat krijgt muzikaal vorm in een diversiteit aan genres waarbij rusteloze gitaren, analoge synths aangevuld worden met een koor en Lily op saxofoon.

Persoonlijk en intiem

Op de zeer sobere en minimalistische opener met de alleszeggende titel ‘Times That Passed’ horen we feitelijk alleen Lily, bijgestaan door een koor en wat subtiele synths. Laat je hier niet door misleiden want hierna gaat het tempo bij het amper twee minuten durende ‘Blackcurrants’ omhoog. Een lekker Indiepop nummer met een Lo-Fi randje dat een beetje “rammelt” maar daardoor zeer sympathiek klinkt. Dat Indie houden we even vast bij ‘Tryin’ But I’m Dyin’ waarbij die twijfel aan jezelf het belangrijkste thema is (“You were so convincing that day / Roll with the tide / Got ourselves a runaway”). Maar zoals gezegd is dit album genre-overstijgend en bij een langzamer nummer als ‘Wack’, dat voortdrijvend op een eenvoudige gitaarmelodie, pakt de Britse terug naar de Dreampop met een gelaagdheid die ze aanbrengt met de extra stemmen. Met ‘The Joys Of Adulthood’ pakt ze terug naar de periode waarin de overgang naar volwassenheid centraal staat. Het is wat melancholisch en intiem en het alsof Lily ons alleen al fluisterend deelgenoot wil maken van die periode (“I pull the drawstrings down on my hood / Are these the joys of adulthood?”). Dit is ook één van de tracks dat we haar op saxofoon horen.

Fragmenten van herinneringen

‘Young Pup’ is lekker dansbaar en voelt warm met een déjà vu naar de jaren ’90 terwijl ‘KookieCannibal’ misschien wel de meest experimentele track en daarmee één van de hoogtepunten van dit debuut is. Dit nummer leunt wat zwaarder op synths en het voelt als één van die fragmenten uit een dagboek. Dat gevoel wordt nog eens versterkt door het instrumentale intermezzo ‘Longacre’ waar we op de achtergrond wat flarden van een gesprek horen. Met wat scherpere gitaarriffs zorgt ‘Punchin’ voor een vleugje rock terwijl ze ons bij het rustige ‘I Go Up, You Go Down’ nog eens meeneemt aan wat gebeurtenissen tijdens die periode die de hele wereld in zijn greep hield. Met de titelsong wordt dit aansprekende album afgesloten; feitelijk vormt dit nummer de thematische kern en met strijkers en saxofoon weet Lily een hele intieme sfeer te creëren waarbij fragmenten van herinneringen nogmaals worden beleefd. De elf losse nummers vormen samen het grotere verhaal over identiteit, verlies en groei, verpakt in een sound die soms minimalistisch aanvoelt en dan weer rijk gearrangeerd. Het zorgt ervoor dat wij als luisteraar bij de les blijven. Veel luisterplezier!