Het tweede album van de band uit Boston Model/Actriz, Pirouette, is een ambitieus en heerlijk album. Het is een band dat de grenzen van alternatieve rock opnieuw verkent. Te vergelijken met de eerste albums van TOOL en NIN. Met een vleugje dans, pop en drum en bass maakt het een mooie crossover en weerspiegeld dit de muziek van de huidige tijd.

Het idee dat alles in hokjes van genres wordt gezet wordt hier volledig te niet gedaan. Na het gedurfde debuut, dat al bekendstond om zijn rauwe noise- en post-punk invloeden, lijkt de band met Pirouette hun geluid met meer verfijning aan te brengen.
Met heerlijke riffs en emotionele zangpartijen worden eerste songs ‘Vespers’ en ‘Cinderella’ op je afgevuurd. Of misschien beter gezegd dat je in deze rollercoaster wordt meegezogen.

Met het noise nummer ‘Poppy’ zijn de remmen los en is het hypnotiserend geluid van beats en massieve bijgeluiden oplopend naar een climax dat tot bijna het einde duurt. Met het brekend slot is het nummer af en daardoor krijgt het toch net iets meer dan acts die dit tot het einde blijven doorvoeren.

In tracks zoals ‘Diva’ en ‘Acid Rain’ bereikt het album zijn hoogtepunt van de expressie en muzikale invulling. De herinneringen van toen en de frustraties dat dit heeft meegebracht krijgt hier zijn plek. Daar waar bij Diva nog alles los gaat weet men bij het Acid Rain het ingetogen te houden. Het gaat om de (anti) climax van het album en dat is terug te vinden in de songs. De dancesound in ‘Audience’  en ‘Ring Road’ met de beats en toch ook weer noise geluiden maakt het allemaal uitdagend. Het is soms wat gestolen van de 80’s noise bands als Einsturtzende Neubauten terwijl men daarnaast een dancebeats van ‘Doves’ lekker in je gehoor laat klinken.

Wat Model/Actriz bijzonder maakt, is hun vermogen om zelfs in de meest chaotische momenten van hun muziek een zekere ritmische structuur te behouden, waardoor het album als geheel een bijzonder is.

Tekstueel is Pirouette opnieuw een reis door emoties naar de zoektocht van je eigen identiteit in deze tijd. Het gaat verder dan een liefdes liedje waarbij de liefde uitgaat. Het gaat over jezelf te vinden met alle facetten van de tweestrijd tussen zelfbewustzijn, ontwikkeling en gender.
Het album sluit mooi af met ‘Beton’ waar de overdenking plaatsvind.

De band weet zowel in de kalme als de chaotische momenten van het album een zekere harmonie te creëren, zelfs wanneer het lijkt alsof alles op het punt staat uit elkaar te vallen. Pirouette is niet om even te luisteren. Model/Actriz heeft met dit album een belangrijke stap te maken in de muzikale evolutie.
Pirouette bevestigt dat deze band een grote invloed kan hebben in de alternatieve muziekwereld.