Met A Bridge To Far levert de Amerikaanse formatie Midlake hun zesde album af. De band kende de nodige wisselingen in de personele bezetting maar lijkt nu weer stabiel te zijn en levert een ijzersterk album af.

Een album over hoop

Ondanks het feit dat de Texaanse band al meer dan twee decennia bestaat is de band nog relatief onbekend bij het grote publiek. De band kende rond 2012 een roerige periode toen tijdens de opnames van het vierde album frontman Tim Smith de band verliet en Eric Pulido zijn plaats in nam. Het zou dan ook bijna tien jaar duren voor er een vijfde album zou komen, For The Sake Of Bethel Woods (2022).  Nu is er gelukkig nieuw werk te beluisteren, een album dat soms herkenbaar klinkt maar waarop de band ook zeker af en toe buiten de eerder door hun getekende lijntjes kleurt. Het is nog steeds een blend van Rock, Fusion en Folk met een dosis psychedelica waarbij de nodige elementen uit de muziek uit de jaren ’70 te herkennen zijn. Pulido zelf omschrijft het album als volgt: “If ‘A Bridge To Far’ can be summed up in a single word it is hope Hope is a need. To look beyond, above what is. We can all relate on many varying levels”.

Het klinkt aangenaam, warm en vertrouwd

De tien nummers op dit nieuwe album worden wederom gekenmerkt door dromerige gitaarpartijen, mooie harmonieuze samenzang en langgerekte melodielijnen. Zo begint de wat Folkachtig klinkende opener ‘Days Gone By’ met gelaagde harmonieën en op de achtergrond een fluit. Gaandeweg wordt het nummer verder uitgebouwd en vertelt het over de persoonlijke, dagelijkse worsteling die je in het eeuwige ritme van onze wereld kunt ervaren. (“Days gone by with the sun, and the moon, and the skies”) Nummers als de titelsong ‘A Bridge To Far’, de altcountry ‘Eyes Full Of Animal’ en het melodieuze ‘Lion’s Den’ dat met blazers wordt ingekleurd klinken aangenaam, warm en vertrouwd. Soms horen we subtiele andere elementen en nuances terug zoals op het licht jazzy klinkende ‘Make Haste’  en soms verrast de band ons zoals met de al eerder uitgebracht single ‘The Ghouls’; een wat sneller nummer met een wat duister karakter en gaat over onzekerheden en de zoektocht naar het ware doel van de band. Ook het stuwende ‘The Calling’ zorgt voor een aangename muzikale escapade waarbij een saxofoon en een elektrische gitaar om elkaar dansen.

Eén duet

Om het muzikale palet te completeren vinden we ook wat rustigere, meer ingetogen nummers terug. Met ‘Guardians’ noemen we één van de hoogtepunten; een duet tussen  Pulido en Madison Cunningham maar het is toch ook vooral het mooie gitaarspel en subtiele drumwerk dat zorgen voor een zeer speciale dynamiek naast het feit dat beide stemmen fraai naast elkaar klinken. Richting het einde van A Bridge To Far is er nog het ingetogen ‘Within/Without’ voordat er met ‘The Valley of Roseless Thorns’ afgesloten wordt. Het nummer is volgens Pulido een bijzonder nummer waarin de band zijn eigen waarheden laat weerspiegelen. Richting het absolute einde van dit ietwat melancholische nummer is er nog een fraai koortje als finale. A Bridge To Far is een tijdloos, sfeervol album geworden dat bij elke luisterbeurt beter wordt en voor de nodige muzikale diepgang zorgt. Veel luisterplezier!