Met haar zestiende album World’s Gone Wrong brengt Lucinda haar meest politiek getinte album tot op heden uit in haar lange carrière.
The Queen of Americana
De wieg van Lucinda Gayl Williams (26-1-1953) stond in Louisiana, één van de zuidelijke staten van de VS. Door de jaren heen heeft ze de bijnaam “Queen Of Americana” gekregen en heeft ze zich ontwikkeld tot één van de meest invloedrijke Amerikaanse singer/songwriters binnen de Americana, Countryrock en Blues. Car Wheels On A Gravel Road (1998) betekende haar definitieve doorbraak en vormt waarschijnlijk met The Ghost of Highway 20 (2016) haar hoogtepunt. De Amerikaanse staat bekend om haar rauwe, doorleefde stem en haar kunst om tijdloze verhalen om te zetten in beklijvende songs waarbij ze moeiteloos tussen verschillende muziekstijlen laveert. World’s Gone Wrong is zeker niet haar eerste politiek geladen album want ook het in 2020 uitgebrachte Good Souls Better Angels kon opgevat worden als een aanklacht tegen de toenmalige bewindvoerders. In een tijd dat we vrijwel dagelijks overspoeld worden met nieuws en vervelende beelden uit Amerika ademt dit album urgentie uit en vraagt om aandacht voor de huidige maatschappelijke problemen in dit land. Op World’s Gone Wrong verpakt ze de tien tracks in de haar zo kenmerkende stel en horen we Americana, Blues en Rock voorbijkomen.
Politiek geladen album
Het album opent met de titelsong, een prachtig gedragen en gelaagd nummer dat misschien wel de kern van de hedendaagse Amerikaanse problematiek weergeeft. Lucinda zingt over een stel dat probeert een leven op te bouwen met op de achtergrond de financiële druk en de polarisatie binnen de samenleving. (“They can see what’s going down / Empty houses all over town / So many lost are never found / And bad, bad signs are all around”). Hoe kunnen we de eindjes aan elkaar knopen en in onze dagelijkse behoeften voorzien? Het wat donkere ‘Something’s Gotta Give’ wordt door elektrische gitaargeluid ingekleurd en bevindt zich ergens op het snijvlak van Blues en Southern Rock en met Black Tears keren we terug naar de Delta Blues en snijdt Lucinda het nog altijd aanwezige probleem van racisme aan. Met het langzame ‘Low Life’ refereert Lucinda naar het verleden toen er binnen gemeenschappen nog naar elkaar omgekeken werd. Ze neemt ons mee terug in de tijd naar een bar waar een highball nog $1,25 kost en de muziek uit een jukebox komt. De sfeervolle mondharmonica zorgt voor het melancholieke randje.
Urgentie is voelbaar
Zoals altijd weet de Amerikaanse wel te verrassen en op Word’s Gone Wrong is de Bob Marley cover ‘So Much Trouble in the World’ hier een mooi voorbeeld van. Lucinda wordt hier vergezeld door de 86-jarige soullegende Mavis Staples die nog niets aan vocale kracht heeft ingeboet. Het op littekens en stemmen uit het verleden drijvende ‘Sing Unburied Sing’ is een fijne Southern Rocksong en met het dreigende ‘Punchline’ wordt de urgentie nog maar eens voelbaar (“People are angry, looking for answers / Wondering where to turn / Evil growin’ like a cancer”). Ook hier zijn de gitaren weer nadrukkelijk aanwezig en versterken de door Lucinda gecreëerde sfeer. Richting het einde van het album is er nog het wat meer funky klinkende ‘Freedom Speaks’ wat weer meer dan zo maar een protestliedje is (“So let me remind you / Just what’s at stake / Apathy will blind you / Until it’s too late”). En zo dringt zich al luisterend soms de vergelijking met het maatschappelijk geladen Wrecking Ball album van Springsteen, ook een artiest die zich uit durft te spreken. Het album wordt afgesloten met het hoopvolle ‘We’ve Come Too Far To Turn Around’; een langzame countrywals waar een hoorbaar geëmotioneerde Lucinda wordt bijgestaan door Norah Jones. Misschien is dit wel het hoogtepunt van het album. Word’s Gone Wrong is een indrukwekkend album geworden met een politieke inslag die nergens in de weg zit. Samen met de eerdere genoemde albums vormt het haar top drie van beste albums en is muzikaal én tekstueel ijzersterk. Veel luisterplezier!
