De naam Linda Perry is voor velen niet bekend, al zingen velen uit volle borst het What’s Up van 4 Non Blonds mee. Maar ‘Get The Party Started‘ van Pink, wat overigens is afgewezen door Madonna, kwam uit haar pen. Vele hits volgden voor haar zonder op de voorgrond te treden.

Met Let It Die Here levert Linda Perry haar vierde solo album af dat bol staat van emotie, rauwe kracht en persoonlijke verhalen. Het is een onderdeel van haar documentaire. Perry weet op dit album opnieuw te raken met eerlijke teksten en een meeslepende muzikale productie. De nummers variëren van ingetogen ballads tot krachtige rock, waarbij haar artistieke veelzijdigheid duidelijk naar voren komt. Al zijn het voornamelijk songs waarbij verhalen meer tot uiting komen. ‘Is That All You Got’, ‘Balboa Park’ en What Lies With You zijn songs waar in in het verhaal verdwaald.

Hoogtepunten zijn onder andere het titelstuk, die met een melancholische melodie en indringende zang moeiteloos onder de huid kruipt. Perry schuwt het experiment niet en combineert klassieke rockinvloeden met moderne elementen, wat zorgt voor een fris en authentiek geluid. Elke song voelt als een persoonlijk dagboekfragment, waardoor het album niet alleen muzikaal, maar ook inhoudelijk sterk staat. ‘I Am Daughter’ is prachtig, het experimentele ‘Anxiety’ is even een vreemde eend in het geheel, waarna het mooie ‘Suitcase’ weer een juweeltje is.
Het maakt me dan ook nieuwsgierig welke act de songs een andere invulling zal gaan geven of de vraag hoe ze zelf haar geleende songs had gemaakt. Dat verzoek wordt op dit album met ‘Beautiful’ van Christina Aquilera beantwoord.

“Let It Die Here” is een aanrader voor iedereen die houdt van eerlijke muziek met een ziel. Linda Perry bewijst opnieuw waarom ze tot de groten behoort: haar vakmanschap en emotionele diepgang maken dit album tot een bijzondere luisterervaring die nog lang nagalmt.