Met het album Frozen Charlotte keert Jack White  van The White Stripes terug naar wat hij het overtuigendst doet: rauwe bluesrock, hakkende riffs en songs die klinken alsof ze rechtstreeks uit een oververhitte versterker zijn getrokken.
Het album is de opvolger van het album No Name en past weer in de vertrouwde sound van de indie rock in plaats van de experimentele klanken van White.

Het album is weer lekker energiek en pakkend.  White speelt niet alleen riffs; hij laat ze knarsen, schreeuwen en knijpen. Nummers als ‘G.O.D. and the Broken Ribs’, ‘Derecho Demonico’  en ‘Dollar Bill’  zijn heerlijke songs met elektrische blues en vroege hardrock, Door White’s nerveuze spel en scherpe productie maakt dat het modern klinkt, al vind ik het wel eens wat te opgejaagd. Het ‘I Can’t Believe What I’m Hearin” had ook op een van de begin albums van KISS kunnen staan.
Het klinkt alsof de songs spontaan zijn opgenomen zoals het ‘There is Nobody There’ of enkel een pre productie kent waardoor de spontaniteit in de songs klinkt.

De plaat is hierdoor krachtig maar soms ook voorspelbaar. White vertrouwt zo sterk op zijn overstuurde gitaren in ‘Raising the Grain’ en ‘You Never Fix Me’ dat de jaren 70 sound van de rock and roll terug brengt. Voor mij is het een van de betere White albums maar dat kan voor een ander totaal anders zijn. Maar dat is ook de kracht van White om allerlei stijlen en uitingen aan te pakken en daarmee te experimenteren. Maar hier hebben we weer songs die aan begin en eindpunt kennen.