In België werd jaren geleden de band Few Bits vaak omschreven en in één adem genoemd als de “Belgische Mazzy Star”. Toch had de band een adempauze van negen jaar nodig maar is nu terug met hun derde album Brick Houses
Een glansrijke terugkeer
In Nederland kennen we veel muzikaal talent; zowel in de Nederlandstalige als Engelstalige en zelfs Franse taal ontwikkelen talenten als Meau, Claude, Son Mieux, Leah Rye en anderen zich gestaag. Maar ook bij onze Zuiderburen loopt heel veel talent rond. Naast een artiest als Chantal Acda die onlangs haar nieuwe album uitbracht zijn we nu toch wel heel verrast dat na een stilte van maar liefst negen jaar de Belgische formatie Few Bits terug is met het nieuwe album Brick Houses. In 2013 was daar het titelloze debuut rondom zangeres Karolien van Ransbeeck, gevolgd door Big Sparks (2016) waarmee ze indruk maakten en als support act van bands als The War On Drugs en The Lemondheads door Europa tourden. Daarna werd het stil en Karolien koos voor het moederschap maar ergens in 2023 begon het bloed weer te kruipen waar het niet gaan kan en begon ze nieuw werk te schrijven.
Een zeer persoonlijke gebeurtenis
Centraal op ht album staat ’22 Weeks’; een gevoelig en zeer persoonlijk nummer waarin ze terugkijkt op het verlies van een kindje (“Did I keep you safe and warm / Did you feel my endless love? / Did you hear me sing my song? / Did I keep you close enough?”) en waarmee ze een inkijkje geeft in haar persoonlijke leven. Het is een mooie ballad geworden die perfect past in de wat dromerige sfeer van dit derde album. In 2024 kreeg het album, mede door de inbreng van gitaristen Steven Holsbeeks en Tim Coenen, vorm. Net zoals beide vorige albums produceerde de band dit album zelf en in Peter Desmedt vonden ze de gewenste producer. Resultaat zijn tien fijne, dromerige popsongs met flonkerende gitaren die zo nu en dan een melancholiek randje meekrijgen. Het album opent met de titelsong, een soepele Indiepop song met een knipoog naar het werk van Fleetwood Mac (let maar eens op het gitaarspel). De albumtitel Brick Houses is in dit geval een metafoor; het stenen huis staat voor veiligheid en geborgenheid, maar achter die stevigheid schuilt ook kwetsbaarheid en de vraag wat vrijheid en veiligheid betekent in het echte leven.
Eigentijds
De band weet op dit derde album hun sound te verfijnen en dat op een fraaie manier te verweven door de tien tracks. ‘Nowhere In Love’ is dreampop pur sang, ‘Future Dives’ leunt heerlijk op synths uit de jaren ’80 en bij het met elektrische gitaren ingekleurde ‘Cobblestones’ gooit de band alle schroom van zich af en promoveert deze single tot één van de beste tracks op het album. En zo bewijst de band na negen jaar nog springlevend te zijn en nog altijd in staat om een meer dan goed album af te leveren. Met ‘You Gave Up On Me’ noemen we nog een prachtige ballad en met de lichtvoetige en misschien zelfs wel frivole afsluiter ‘Love No Hate’ neemt de band voorlopig afscheid. Brick Houses is het resultaat van de kunst van het relativeren en reflecteren waarbij tien verhalen verteld worden in de vorm van pakkende songs met zangeres Karolien in de hoofdrol. Chapeau. Veel luisterplezier!
