The Thread is het debuutalbum van Blake Watt, artiestennaam Family Stereo. Na eerder enkele EP’s te hebben uitgebracht is dit het eerste volwaardige album van de in Londen woonachtige singer/songwriter.
De zoon van …..
Watt groeide op als zoon van Tracey Thorn en Ben Watt (Everything But The Girl) in een muzikaal gezin. Toch lagen zijn ambities elders en hij koos voor een studie ‘drama’ aan de universiteit met het idee om acteur of regisseur te worden. Na zijn studie merkte hij dat zijn banen geen voldoening gaven en besloot gehoor te geven aan zijn talent als singer/songwriter. In zijn jeugd was hij al begonnen met drummen maar op zijn vijftiende pakte hij zijn eerste gitaar op en begon liedjes te schrijven. Zijn ouders hebben hem altijd gesteund maar waren ook zo realistisch om te vertellen dat de muziekindustrie erg veranderd was en succes niet vanzelfsprekend is. Watt zette vervolgens door, bracht een tweetal EP’s uit en ontwikkelde gaandeweg zijn eigen muziekstijl en kreeg voet aan de grond binnen de Britse Folk- en Indiescene. Hij stapte heel bewust uit de schaduw van zijn ouders en ontwikkelde een geluid dat doet denken aan namen als The Paper Kites, Syml en Bon Iver maar waarvan je eigenlijk zelf een oordeel moet vormen. Zelf omschreef hij het laatst in een interview als “Nostalgic, maybe a bit sad. But I like to think it’s hopeful as well. Musically, it can be earthy but also floaty – it depends on the song. I guess a bit retro sounding sometimes, like with the pianos and 70s snare sounds”.
Een eigen sound ontwikkelt
Het album kent elf nummers met een speelduur van 44 minuten en The Thread is typisch zo’n album dat het beste tot zijn recht komt als je het integraal als album luistert. Het mooie is dat de nummers emoties oproepen zonder dat hij diepgravende onderwerpen voorbij laat komen. De opener ‘Remedy’ is meteen richtinggevend; een warme, zacht nummer met een sobere pianolijn en wat synths vormen de basis en we horen de Watt haast fluisterend zingen. Vervolgens gaat het ritme iets omhoog bij de eerder uitgebrachte single ‘Waiting For Nina’, een nummer over nieuw leven en onschuld en daarmee een directe verwijzing naar de geboorte van zijn dochtertje. Zachte drums, sfeervolle gitaren en een pedal steel maken dit tot één van de meest persoonlijke nummers op het album. ‘Sea Change’ en ‘Removed’ zijn fraaie, atmosferische Folkachtige nummers en een opmaat voor de ingetogen titeltrack The Thead, één van de hoogtepunten. De titelsong gaat over de onzichtbare draad die door het leven loopt en ook dit nummer kent een sober karakter, terwijl je door de smaakvolle en gedoseerde arrangementen toch dat warme gevoel krijgt.
Sobere maar karaktervolle, warme songs
Soms gaat het tempo omhoog zoals bij het boeiende ‘Fault Lines’, ook weer zo’n track waar de Brit menselijke relaties centraal stelt en waar drums en elektrische gitaar iets meer ruimte krijgen. Ook het levendige ‘DLR’ is zo’n verhalende track met een verwijzing naar de Docklands Light Railway en waarbij je zeker de bijbehorende video even moet bekijken. Mede door dit soort nummers blijft The Thread boeiend want Watt weet steeds op een subtiele manier bepaalde nuances te verleggen. Het dynamische ‘Collapsing’ klinkt wat donker en met ‘Silhouette On The Hill’ noemen we misschien wel het beste nummer. Het ontvouwt zich langzaam en Watt bewijst dat ook hij een bepaalde spanningsboog kan opbouwen. Via het zeer ingetogen en Folky ‘Three Moon Trail’ belanden we vervolgens bij de smaakvolle afsluiter ‘Tunnels’. Mede door de bijdrage van achtergrondzangeres Ella Bleakley krijgt dit nummer wat extra karakter en ook hier slaagt Watt erin om het nummer laagje voor laagje op te bouwen. The Thread is een meer dan geslaagd debuutalbum geworden waarbij hij zijn achtergrond als dramastudent goed weet te benutten. De elf nummers functioneren als korte scenes en flarden herinneringen die gezamenlijk een boeiende, melancholische maar ook troostende film vormen. Veel luisterplezier!
