Zijn bijnaam ‘Paperboy’ dankt hij aan een platte pet die hij vroeger altijd droeg, een zogenaamde ‘newsboy cap’ die van zijn grootvader was. Met Getting There levert de Amerikaan, afhankelijk van welke telling je hanteert, zijn tiende album af.
De Mississippi Delta
De inmiddels 43-jarige Eli Husock, artiestennaam Eli ‘Paperboy’ Reed, levert met Getting There alweer zijn tiende album af. Sinds zijn debuutalbum “Sings Walkin’ and Talkin’ for My Baby” and Other Smash Hits!” uit 2005 bouwde de singer/songwriter gestaag aan zijn carrière. Reed werd geboren in Boston, Massachusetts en al op jonge leeftijd werd hij gegrepen door de Soulmuziek van artiesten als Wilson Pickett, Sam Cooke en Otis Redding. Muzikaal vormde hij zich door naar Clarksdale in het zuiden van de VS te verhuizen om daar in de Mississippi Delta kennis te maken met de Delta Blues. Hij ontwikkelde zich als zanger, gitarist en pianist en inmiddels is hij één van de meest gerespecteerde blanke retro Soulartiesten. Vanaf de eerste klanken van opener ‘Every Once In A While’ word je meegezogen in dat retro soulgevoel van enkele decennia geleden waarbij de blazerssectie van The Bushwick Horns oprecht heerlijk klinkt.
Een blend van Soul, R&B, Country met een vleugje nostalgie
Reed staat bekend om zijn mix van Soul, Country, R&B en voegt regelmatig hier en daar wat Blues en Gospel toe. Ook op Getting There hanteert hij die succesformule, waarbij liefde, familie en kwetsbaarheid de belangrijkste thema’s zijn. Opvallend detail hierbij is wel dat hij kiest voor de meer langdurige liefde en de diepgang van relaties in plaats van ontluikende liefdes en vlinders in je buik. Luister maar eens naar het soulvolle ‘Like We Used To’ (“I know baby, it’s been such a long time But when we get cleaned up, I know we can still shine Ain’t nothin’ worth doing, not worth doing twice”) dat net als de opener door de blazers wat extra karakter mee krijgt. Maar ook bij het meer rustigere werk zoals de Soulballad ‘I Can’t Even Walk (Without You Holding My Hand)’ weet hij tot de kern door te dringen. Het titelnummer is persoonlijk waarbij de Amerikaan achterom kijkt op verschillende levensfasen en de lessen die hij vooral van zijn vader heeft meegekregen. (“Watch where you’re going, not where you been / Keep one eye on your enemies, and one eye on your friends”).
Reed is authentiek en klinkt oprecht
Met de cover ‘How Can I Forget’ noemen we absoluut één van de beste nummers van dit album dat overigens door niemand minder dan Swamp Dog is geproduceerd. Deze grootheid binnen het Soulgenre was zeer gecharmeerd van de authenticiteit en de stem van Reed en bij wijze van uitzondering was hij bereid om dit nieuwe album te produceren. Verder horen we hem af en toe op piano en levert hij een vocale bijdrage bij het swingende ‘One Man’s Trash (Is Another Man’s treasure)’. De andere samenwerking op Getting There is al even dansbaar; bij Love You More (feat. Zaniah) is het haast onmogelijk om stil te blijven zitten. Maar Reed weet te variëren en met ‘Sore Loser’ brengt hij een doordringende Bluesballad, ‘Hardworking People’ is een fraai stukje Laurel Canyon en met het soepele ‘Everyone Else’ gaan we gevoelsmatig definitief terug naar de periode van zwart/wit televisie. Met de innemende ballad en tevens afsluiter ‘The Questions’ kijkt Reed nog één keer achterom. Reed gebruikt de klassieke soul als reflectie op het ouder worden en relaties en de Amerikaan bewijst dat hij echt over een uniek eigen stemgeluid beschikt. Het vleugje nostalgie dat de plaat heeft meegekregen is dan de spreekwoordelijke kers op de taart. Veel luisterplezier!
