Het achtste album van Downpilot is al even uit maar verdient eenvoudigweg nog wat extra aandacht. De negen tracks op Strange Horses bewijzen nogmaals het talent van deze Amerikaanse verhalenverteller.

Al zijn achtste album

Eén van de eigenschappen van Tapete Records is dat het sinds 2002 is uitgegroeid tot een toonaangevend, onafhankelijk platenlabel. Het verleent een veilige thuishaven voor tal van artiesten en vormt vaak een sprinkplank. Zo is het ook het label waar Paul Hiraga, artiestennaam Downpilot, als sinds 2005 zijn platen op uitbrengt. Onlangs bracht hij zijn achtste album Strange Horses uit waarbij de singer/songwriter en multi-instrumentalist weer grotendeels alles zelf speelde. Naast singer/songwriter en multi-instrumentalist ontwikkelde de in Seattle woonachtige Hiraga zich als producer en geluidstechnicus en was naast zijn solocarrière ook een veelgevraagde studiokracht.

Een constante spanningsboog

De opener ‘Primitive Skin’ is richtinggevend; de akoestische en elektrische gitaren zorgen in combinatie met die langgerekte vocalen voor een natuurlijk spanningsboog en een prettige gelaagdheid. Vervolgens is er het ingetogen ‘In The Air’ waarbij de samenwerking uit een ver verleden met leden van REM niet uit te wissen is. Dit is misschien wel het beste nummer van het album. Downpilot houdt op Strange Horses vast aan een behouden koers en het album is een fraaie mix geworden van Americana, Folk en hier en daar aangevuld wat Rock-elementen. Hiraga bespeelt zelf de meeste instrumenten al wordt hij hier en daar bijgestaan door sessiemuzikanten zoals de violiste Melinda Rice.

Mooi gitaarspel

Nummers als ‘You Never Fly’, het semi-akoestische ‘Sent A Picture’ en ‘Loose Change’ zijn gewoon hele mooie luisterliedjes geworden en gaandeweg ga je de aangename stem van Downpilot steeds meer waarderen. Op sommige nummers versnelt de Amerikaan een beetje zoals bij ‘Playground’, dat herinneringen oproept aan de muziek van Tom Petty, en het met mooi snarenspel omgeven ‘Rose Paranoia’ waar we ook nog een stemmige viool horen. Die viool horen we ook op de stemmige afsluiter en titelsong. Voor velen zal Downpilot een ontdekking kunnen zijn en Strange Horses is gewoon een goed en constant album geworden met een evenwichtig geluid. Veel luisterplezier!