Douwe Bob Posthuma, artiestennaam Douwe Bob, is terug met een nieuw album. Outcast Town is het zevende album waarbij hij in 13 tracks reflecteert op zijn leven maar ook zeker zijn demonen onder ogen durft te komen.
Nashville
De 33-jarige Douwe Bob is inmiddels een “Family-man”, natuurliefhebber maar ook zeker een artiest die nog steeds zijn dromen najaagt. Hij is regelmatig in Nashville te vinden waar hij schrijft aan nieuwe muziek voor zichzelf maar ook schrijft voor andere artiesten. De muziekcultuur en “attitude” spreken hem aan en misschien is hij stiekem nog wel op zoek naar die ene hit die een echte doorbraak zou betekenen. Op zijn nieuwste album Outcast Town horen we hem wederom laveren tussen Country en Americana, genres die hem aanspreken en waarbij hij zich comfortabel voelt. Tegelijkertijd is hij zichzelf bewust dat hij zich in een andere levensfase bevindt, wat rustiger en met meer verantwoordelijkheden maar dat zijn demonen uit het verleden nog altijd op de loer liggen. Zelf zei hij in een interview hierover: “dat ik de vaatwasser sta in te ruimen en dat die duivel in mij zegt: ‘Jij moet NU je fucking schoenen aantrekken, naar de dichtstbijzijnde kroeg lopen en heel Amsterdam op stelten gaan zetten”.
Demonen
Douwe Bob maakt muziek die we in Nederland nog steeds niet massaal omarmen. Country en Americana worden in de VS 24/7 door muziekstations gedraaid maar in Nederland zijn we daar nog steeds niet helemaal aan gewend. Douwe Bob, winnaar van de 2012-editie van De beste singer-songwriter van Nederland en ook deelnemer aan Best Zangers, voelt er zich als een vis in het water bij Op Outcast Town houdt hij vast aan waar hij in gelooft en met samen met producer Gordon Groothedde levert hij misschien wel zijn meest persoonlijke album tot op heden af. Met de uptempo titelsong ‘Welcome To Outcast Town’ wordt ook duidelijk dat hij ook beseft dat hij een persoon is die net niet altijd in het beeld van de ideale schoonzoon past. (“this one goes out to all you freaks out there / The ones who never made the team / The ones who never fit in anywhere /The ones who never fear to dream”). Vervolgens zijn er met ‘Fly Away’ en ‘With You’ twee prima Americana-doordrenkte nummers voordat hij met de ballad ‘Wanna Be Free’ zijn angst voor zijn demonen met ons deelt. Deze nummers zouden in de VS moeiteloos door een lokaal radiostation gedraaid kunnen worden.
Persoonlijke nummers
Douwe Bob kleurt op Outcast Town keurig binnen de lijntjes en levert een album af dat toegankelijk is maar zeker ook persoonlijk is. In dat kader blijven de rustige liedjes zoals ‘Tired Eyes’ en ‘Photographs’, waarschijnlijk bewust halverwege het album geplaatst, het beste hangen. Laatst genoemde gaat over zijn nog niet zo lang geleden overleden vader en elke jonge vader zal zich herkennen als we Douwe “It’s such a shame that you are gone / To never see the father I’ve become” horen zingen. Op het tweede deel staan ook nog lekkere Americana tracks waarbij het stilzitten lastig is zoals ‘Benny’ of ‘Could Have Been Us’, een duet met Sera. Ook op dit tweede deel vinden we nog enkele mooie, gevoelige nummers terug zoals ‘Little Bit Stronger’, de ballad ‘Tender Touch’ die door de strijkers een romantisch tintje krijgt, en de hartverscheurende afsluiter ‘Angel Child’. Hier zingt Douwe Bob over hun doodgeboren zoontje ( “He never got to spread his wild wings / To have a chance to fly”) en je moet wel van steen zijn om hier geen emotie bij te voelen. Outcast Town klinkt bij een eerste luisterbeurt misschien als een veilige plaat maar toch zorgen de context, de persoonlijke verhalen in combinatie met de arrangementen voor diepgang. En ook dat past prima bij dit genre dat voor de sympathieke singer/songwriter als een warme deken voelt. Veel luisterplezier!
