Soms zijn er debuutalbums waarbij je bijna met zekerheid kunt zeggen dat het een blijvertje zal worden. Na het luisteren van het debuutalbum Birding van de Britse formatie deary (met kleine letters!) zijn wij overtuigd dat we nog veel van deze band zullen gaan horen.

Cocteau Twins als inspiratie

deary is een Londense Dreampop‑trio bestaande uit Ben Easton, Dottie Cockram en Harry Catchpole. Overigens schrijf je de naam van de band, op uitdrukkelijk verzoek, met kleine letters. De band ontstond tijdens de lockdownperiode, toen Ben zich losmaakte van de Zuid‑Londense muziekscene en op zoek ging naar een meer introspectieve, emotioneel directe vorm van songwriting. Via een gezamenlijke liefde voor bands als Cocteau Twins en My Bloody Valentine vonden Ben en Dottie elkaar in 2021. Er volgden singles en EP’s waarvan de laatste, Aurelia, in 2024 uitkwam. Daarna voegde drummer Harry zich bij de groep en groeide deary uit tot een hecht trio met een duidelijk eigen geluid waarbij de invloeden van de al eerder genoemde Cocteau Twins overigens wel hoorbaar zijn. Hun muziek is vooral een combinatie van breed uitwaaiende gitaarpartijen, de wat ijle, breekbare en soms fluisterende stem van Dottie en het drumwerk van Harry dat het geheel als cement bij elkaar houdt.

Gelaagdheid

Verwacht dus geen spetterende gitaarriffs en vocale uithalen want het is vooral de gelaagdheid van de songs die voor het wat dromerige karakter zorgen. Zo vormen ‘Smile’, ‘Seabird’ en ‘Baby’s Breath’ de opening van dit debuut. Drie nummers die een perfecte kennismaking vormen en die ondanks de spanningsboog je als luisteraar toch in een absolute modus van luisteraar weten te begeven. Daarna is er met ‘Gypsophila’ een kort, Ambient-achtig nummer dat de opmaat vormt naar ‘Blue Ribbon’ dat licht anders kleurt en waar deary enkele accenten verlegd. De stem van Dottie klinkt nagenoeg hetzelfde maar het gitaarspel is wat helderder en de drums daarentegen wat dreigender. Vervolgens toont het trio met het akoestische ‘Garden Of Eden’ hun veelzijdigheid; je hoort hier de invloeden van Joni Mitchell en Dottie en Ben vertalen dit naar dit prachtige Folkachtige nummer. Vervolgens gaat het tempo weer omhoog bij ‘Alma’, een nummer dat al jaren op de plank lag maar nu pas tijdens de sessie in de Farm Road studio in Brighton tot zijn recht kwam en misschien wel het meest mainstream en toegankelijke nummer op dit album is geworden. De al eerder genoemde gelaagdheid vinden we ook weer bij ’No Sweeter Feeling’ terug al zorgt hier de triphopbeat ervoor dat je heerlijk mee kunt deinen.

Metaforen en balans

Belangrijkste thema’s op het album zijn menselijke gevolgen gaf gitarist Ben eerder aan in een interview. “Consequences on each other, our own minds, on mental health, on nature.. One idea that was quite tangible to us is the idea that humans have the biggest consequences on innocent, vulnerable, sentient beings, like birds, for example. It goes with the vulnerability of our inner selves, or the child in us”. Misschien dat die metafoor ook wel gebruikt is voor de albumtitel Birding? Op het laatste deel van het album pakt de band terug naar de sound van het eerste deel en met ‘Terra Fable’ noemen we één van de hoogtepunten van dit album; uitwaaierende shoegaze gitaarklanken worden gaandeweg via wat fluisteringen van Dottie laagje voor laagje uitgebouwd. Richting het einde is er nog ‘Alfie’, naast ‘Alma’ het meest radiovriendelijke nummer, en de instrumentale titelsong. Piano, stemmige synths kleuren het laatste stukje van dit schilderij dat Birding heet in en hiermee gaat de droom over in een diepe slaap. Birding is een ijzersterk debuutalbum geworden waarbij de drie bandleden in hun kracht worden gezet en als trio meer diepgang in hun nummers hebben weten aan te brengen. Een album voor de jaarlijstjes waarschijnlijk. Veel luisterplezier!

deary live:
21 mei –  Rotterdam, V11