Haar vorige album This Is How Tomorrow Moves rijkte tot een nummer 1-notering in de Britse charts en werd alom omarmd door het publiek. Nu, twee jaar later is Beabadoobee terug met de opvolger Pylon.

Heimwee tijdens het touren

We volgen de 26-jarige Brits-Filipijnse singer-songwriter Beatrice Kristi Laus, beter bekend onder haar artiestennaam Beabadoobee, al sinds haar debuutalbum Fake It Flowers uit 2020. Ze brak door met haar single ‘Coffee’ (2017) en inmiddels kunnen we haar toch wel een gevierd artiest noemen met diverse nominaties achter haar naam. Ze groeide op in Londen en je hoort haar ontwikkeling en muzikale zoektocht op haar eerdere albums. Daar waar haar vorige album This Is How Tomorrow Moves (2024) nog balanceerde tussen melodieuze Indiepop en singer-songwriter-rock, kiest ze nu voor een zwaarder geluid vol met rockelementen en gruizig klinkende gitaren. Het album werd geschreven tijdens haar tournee met bijbehorende hotelovernachtingen en ademt gevoelens van vervreemding, heimwee en volwassenwording. Ze schreef de nummers voor dit nieuwe album grotendeels tijdens haar laatste tour en het waren de grote elektriciteitsmasten (lees: Pylons) die tijdens de lange reizen voorbij gleden die voor de albumtitel én de prachtige titelsong zorgden.

Gastartiesten

Dit vierde album wordt geopend met dat titelnummer, ‘Pylon’. Op dit nummer, dat vanuit een akoestisch begin wordt opgebouwd naar een krachtige emo-popsong, blijft Lau’s stem boven de gitaren uitzweven en is het haar stem die richtinggevend is. Ook de tekst is weer een visitekaartje als we haar over het onderweg zijn en de daarbij horende eenzaamheid en het missen van je geliefde horen zingen. (“I’d rather be nowhere with you / Than somewhere without you / Hold me like a screen / Disconnected from reality /  And when I’m somewhere / At least we’re connected”). Vervolgens gaat het tempo omhoog met het hoekige ‘Sun Has Set’ waarmee ze voor de eerste keer de alternatieve rock-kaart trekt. Dit is een voorbode op het vervolg van Pylon waar de elektrische gitaren, al dan niet met distortion, volop de ruimte krijgen en samen met het drumwerk voor een sterke dynamiek zorgen. Opvallend zijn alle grote namen die hun medewerking verleend hebben aan dit vierde album waaronder Hayley Williams (Paramore) en Brendan Yates (Turnstile). Of het prachtige Indiepopnummer ‘Write Me A Letter’, geproduceerd door Matty Healy en George Daniels van 1975, dat ook weer bol staat van de muzikale wendingen.  Het is slechts één van de hoogtepunten van Pylon en een herinnering aan de beginperiode van Alanis Morissette is hier niet vreemd.

Boeiend en volop variatie

Maar los van het feit dat dit album gewoon steviger en dynamischer klinkt zijn er nog volop heldere en fonkelende melodieën terug te vinden en krijgt de nog altijd wat iele stem van de Brits/Filipijnse alle ruimte. Luister maar eens naar het iets lichtvoetigere maar tevens krachtige ‘In Motion’ , het van geluk overlopende indiepopnummer ‘Memories’ (“When I’m with you”/ There’s nothing that I feel like I can’t do”) en de werkelijk prachtige ballad ‘Sparks’. En zo ontvouwt zich een boeiend album waarop Beabadoobee bewijst een popalbum af te leveren dat van de buitencategorie is. Powerlines’, waar we Brendan Yates horen, is loom en donker, de Indierocker ‘Nothing To Prove’ is de ideale opener van een concert en beide nummers zorgen dan weer voor een fraai contrast met het uitermate dromerige ‘Despite That’.

Meer dynamiek

Beabadoobee zakt nergens door de ondergrens en elk nummer is raak. Toch willen we het trage ‘Switchblade’ met een hoge spanningsboog nog even speciaal benoemen aangezien dit misschien wel het beste nummer van het album is. De single gaat over kwetsbaarheid (“Take my switchblade, self-defence is to be brave / Do you start the fight or take the flight? / Is it wrong or right to try do”) en Beabadoobee gebruikt een stiletto als metafoor voor zelfbescherming.  Het album wordt afgesloten met ‘Satellite’, het langste nummer van Pylon. Op zich een perfect resumé van bijna vijf minuten waar alles waarvan we het afgelopen veertige minuten hebben genoten nog maar eens samenkomt; sterke melodie, tempowisselingen, variatie in dynamiek, een mooie tekst en de altijd aanwezig geweldige stem van Beabadoobee. De Brits-Filipijnse is toe aan een volgende fase in haar leven en met thema’s als zelfonderzoek, acceptatie, verbindingen voelt het album thematisch hechter maar muzikaal durft ze risico’s te nemen. Een album voor de jaarlijstjes. Veel luisterplezier!

Beabadoobee Live:

2 en 3 december : Afas Live