Giving Up is de titel van het debuutalbum van het Londense duo LuxJury. Het schetst ons de zoektocht naar zelfontdekking, identiteit, de liefde en Londen.
Toeval of niet…
Belangrijkste nummer op het album is misschien wel de afsluiter ‘I’m This Time’. Het nummer beschrijft feitelijk de periode dat zangeres Nicole ‘Lux’ Fermie eigenlijk het besluit had genomen om na dit album te stoppen met het maken van muziek. Tijdens het zoekproces naar een goede therapeut zat er ineens een mail van haar favoriete muzieklabel in haar mailbox en de rest is geschiedenis zullen we maar zeggen. Kortom, dit wat dromerige, synth-achtige nummer waarmee het album wordt afgesloten is misschien wel het belangrijkste. Maar toch even terug in de tijd. LuxJury is feitelijk het duo rondom zangeres en songwriter Nicole ‘Lux’ Fermie en drummer Howey. Fermie groeide op in Wenen en verhuisde in 2018 naar Londen waar ze samen met Howey Luxjury vormde en inmiddels hun naam in deze metropool gevestigd hebben door hun aanstekelijke mix van Soul, Pop en een vleugje Rock.
De rode draad van dit debuut
Met de al eerder uitgebrachte single ‘Hot Mess’ trok het duo al snel aandacht en ze werden in de gelegenheid gesteld om hun debuutalbum op het Bella Union label uit te brengen. Haar coming-out en alle daarmee samenhangende dwarsverbanden in relaties vormen de rode draad van dit aansprekende debuut. Met het meeslepende en robuuste ‘Poly-Amerie’ wordt het album geopend. Vervolgens buigt het duo af met het funky klinkende ‘Both Teams’ en neemt Fermie ons voor de eerste keer mee naar een situatie die ze als ‘Queer”-vrouw ervaarde (“It’s a fantasy /She don’t play for both teams baby / I don’t want to choose between”). Vooral de uitdagingen die queer vrouwen vaak tegenkomen wanneer ze proberen de seksualiteit van anderen van hetzelfde geslacht te doorgronden is hier het centrale thema. Want Giving Up klinkt niet alleen volwassen, hetzelfde geldt voor de teksten die vaak openhartig, diepgaand en biografisch zijn. In dat kader is ‘Orphans’ misschien wel het meest persoonlijke nummer. Een fraai, ingetogen en vooral sober nummer over de periode van haar “coming out” en de angst hoe familie en vrienden hierop reageren. Fermie klinkt oprecht breekbaar en de spaarzame gitaarakkoorden zorgen voor een zeer persoonlijk karakter. (“Now it’s all in the open / Burned by the light / Wearing every colour / Till my world was black and white”)
Diverse muziekstijlen
‘Can You Want It’ is een fraai stukje Folkpop, de leadsingle ‘Snacks (I Could Love You)’ is dansbaar en catchy terwijl Fermie op ‘History Of The Body’ weer heel breekbaar klinkt. Aangezien dit nummer over haar eerdere liefdes gaat is dit nummer ook weer heel persoonlijk. ‘Hot Mess’, de eerste single en een voorbeeld van hedendaagse Pop, is een ode aan de metropool Londen. In ‘Opaque & Hollow’, een heerlijk Doo-wop nummer met een jaren ’60 vibe, staat deze stad nogmaals centraal. ‘Couples Therapy’ is sober maar spannend en met ‘Thief’ noemen we waarschijnlijk het hoogtepunt van het album. Het nummer wordt vanuit een rustig begin met blazers en strijkers uitgebouwd tot een Soulvolle track die op sommige momenten aan de sound van Texas doet denken. De saxofoonsolo is verrassend maar past perfect. Giving Up is een meer dan geslaagd en aansprekend debuut geworden. Het is avontuurlijk, openhartig, volwassen en muzikaal een aanstekelijke blend van Funk, Soul, Indie overgoten met een vleugje psychedelica. Veel luisterplezier!
