De Ierse muzikant Mick Flannery verscheen in het eerste decennium van deze eeuw op het muzikale toneel. Zijn tweede album White lies bracht hem in de Ierse hitlijsten. De mix van de Ierse folk met de klankkleur van Tom Waits bracht hem in de spotlights.

Het nieuwe album The House Must Win kent deze ingrediënten wederom. Het is een warm album dat de man terugbrengt om verhalen te vertellen over zijn eigen huis, zijn vrouw en zijn kinderen. Uiteindelijk belandt het tot een volledig toneelstuk waar dit album de rode lijn van kent.

Mick loopt naar zijn auto, zodat hij een sigaret kan nemen om het interview af te nemen. “Het gaat goed hoor, ik heb niets te klagen! Het verhaal van het album begint al heel lang geleden. Het was een musical project. Ik was 18 en in het tweede jaar van de opleiding gaf de docent je ruimte om te bedenken wat je zou willen doen. Dan pak je een project en ik had nog niet zoveel levenservaring en ja wat doe je dan? Dus ik dacht laat me een verhaal verzinnen met karakters waarin naartoe kan schrijven. Maar dan vanuit ieder karakter bekeken hoe de wereld eruitzag.  En toen ik een script ging schrijven strandde ik. Ik vond het te ingewikkeld en maakte er een compromis van om een conceptalbum ervan te maken. Dat werd het debuutalbum Evening Train. Een overdenking dat ik uitwerkte tijdens de treinreizen. En zo ontstond dat ik muziek ging maken en zijn er inmiddels heel wat albums gepasseerd.”
“Nu was het zo dat ik enkele jaren een nieuwe manager kreeg. Zij is Sheena Keane en vroeg waarom ik het project nooit heb afgemaakt. Nu heb ik wel levenservaring en dat project is blijven liggen. Ik kon haar geen goed antwoord geven behalve dat ik er te lui voor was. Toch bleef het triggeren en het heeft me nu twee jaar gekost om alles tot een geheel te maken. Ik heb veel geleerd in die tijd. Veel fouten gemaakt en de director Julie Robinson heeft me hier enorm bij geholpen.
De meeste songs zijn opnieuw geschreven met het gedachtegoed van toen. Het is het grootste project wat ik tot dusver heb gedaan. Het was ook erg succesvol toen we dit hebben opgevoerd. Ik heb er erg van genoten moet je ik zeggen.”

Het stuk werd in Dublin gespeeld in een klein theater en daarna in Corke voor 10 avonden opgevoerd. Het was wel een beetje vreemd dat je nu het resultaat ziet van waar je toen mee begonnen bent. Het is ook de reis hoe je ernaar kijkt hoor. Ik heb er al zolang niet aan gewerkt en misschien moet ik enkele jaren wachten om te kijken wat het geheel is en het proces dat het is geweest. Het is niet direct emotioneel maar het heeft me wel veel energie gekost en de reis ernaar toe. In Corke was het ook omdat ik veel mensen daar ken is het alsof je 10 dagen een groot feest geeft en alles geeft. Het is 1 alleenstaand project waar alles nieuw in is en veel druk op zat. Er doen veel mensen aan mee en het kost veel geld. Ik hoop uiteindelijk dat hetgeen waste of time is. De mensen die er enorm tijd en werk in steken. Ook al zien we de kosten van het oefenen en hotels en alles dan heeft Sheena veeeel werk verricht zonder dat ze er ooit voor betaald kan worden. Het is mooi dat we in de toekomst dit project vaker kunnen presenteren. Omdat het een mooi project is en ik het waardevol vind voor iedereen die eraan meegewerkt heeft.”

“Als het gaat om het album, kan ik niet precies vertellen hoe het gaat hoor. Ik houd dat namelijk niet zo bij. Bij de social media, hummm ik heb geen idee eigenlijk en ik ben opgehouden met verwachtingen te scheppen. Daarmee word je teleurgesteld. Ik vind het fijn om te doen wat ik wilde doen en dat is het. Om te documenteren hoe ik de songs zou willen hebben en hoe ik het hoor. Dat is wat anders dan hoe het op het toneel wordt opgevoerd. Tabby Smith was fantastisch en hoop dat ze weer terugkomt in de cast. Dat is nogal een uitdaging. Mijn familieleden en ooms en tante spelen in het stuk en ook op het album. Het is een soort familie ding haha. Ik houd van de songs en ben trots op het album hoor maar het was nogal veel werk en ook hoe het op het toneel terecht komt. Ik heb veel nagedacht hoe deze mensen waren en hoe ze dachten en dat soort dingen. Dat is een heel nieuw proces.”

“Ik heb twee kinderen en die nemen ook veel tijd van me, en daardoor kon ik niet spontaan iets maken wanneer je inspiratie hebt. Dus ik moest er nu wel even voor gaan zitten in de uurtjes die ik had. Ik vind het belangrijk dat ik er ben wanneer de kinderen zo klein zijn. Ik hoop dan ook dat het allemaal goed bij de mensen aankomt. Ik kijk er naar uit om weer een gewone plaat te maken en kan spelen. In mijn hoofd ontwikkelt het zich wel maar het moet er nu nog uitkomen. We zullen het zien!”