“Je hoeft niet alles te geven om iets echts te maken”

Met haar warme, door soul en gospel gevormde stem wist de Britse zangeres Mica Millar al snel een plaats te veroveren binnen de hedendaagse soulwereld. Op haar tweede album A Little Bit of Me dat dit weekend uitkwam klinkt een artiest die zowel muzikaal als persoonlijk gegroeid is. Wij spraken kort voor de release met haar over onafhankelijkheid, uitputting, inspiratie en het vinden van balans.

“Dat hoor je omdat het in mijn muzikale DNA zit”

Je debuutalbum maakte indruk. Toen ik het voor het eerst hoorde, dacht ik zelfs even dat ik naar een zwarte zangeres luisterde. Mica Millar reageert ontspannen en oprecht: “Ik vat dat absoluut op als een compliment. Mijn muzikale fundament ligt voor een groot deel bij zwarte artiesten. Van jongs af aan luisterde ik naar Aretha Franklin, die voor mij nog steeds de ultieme vocalist is. Maar ook Stevie Wonder, Erykah Badu en veel gospelmuziek hebben mijn smaak gevormd. Die invloeden hebben zich als het ware in mijn muzikale DNA genesteld, dus het is niet zo vreemd dat mensen dat terughoren in mijn stem en mijn frasering.”

Je werkt als onafhankelijk artiest. Was dat een bewuste strategie? “Eigenlijk niet,” zegt ze eerlijk. “In het begin probeerde ik juist via de traditionele weg te gaan. Ik sprak met labels, gaf demo’s af, maar niemand wilde het risico nemen. Toen ik het album later helemaal had afgerond, kreeg ik te horen dat het ‘te laat’ was om nog in te stappen. Dat soort tegenstrijdigheden maakte me duidelijk dat ik het zelf moest doen.”

Wat volgde was een leerproces. “Ik gaf les aan een muziekopleiding, op het gebied van muziekbusiness. Daardoor kreeg ik inzicht in hoe de industrie werkt – van contracten tot marketing en distributie. Ik begon met het zelf releasen van singles en bouwde dat stap voor stap uit.” Toch romantiseert ze onafhankelijkheid niet. “Je runt in feite een internationaal bedrijf. Je bent bezig met logistiek, administratie, productie, marketing – alles. Het is ontzettend intensief. Mensen zien vaak alleen de vrijheid, maar niet de hoeveelheid werk die erachter zit. Het is prachtig, maar ook uitputtend.”

Verwantschap met Amy Winehouse

Je wordt soms vergeleken met Amy Winehouse. Zie je zelf parallellen? “Zeker,” zegt Mica. “Ik ben met haar muziek opgegroeid en we komen uit dezelfde Britse muziektraditie. Amy had een enorme liefde voor soul, jazz en sixties girl groups. Die invloeden herken ik ook in mezelf.” Wat haar vooral aanspreekt, is Amy’s benadering als songwriter. “Ze zag zichzelf in de eerste plaats als songwriter, niet alleen als zangeres. Dat herken ik heel sterk. Voor mij begint alles met het schrijven en het vertellen van een verhaal – de stem is het instrument om dat over te brengen.”

Wanneer wist je dat je een bijzondere stem had? Ze glimlacht licht. “Dat moment is er eigenlijk nooit echt geweest. Als kind was ik geen uitzonderlijke zangeres. Ik hield simpelweg van zingen en begon mezelf piano te leren spelen. Door eindeloos te herhalen, te schrijven en te experimenteren, heb ik mijn stem ontwikkeld.” Dat proces van groei en ontdekking loopt tot op de dag van vandaag door. “Ik zie mijn stem als iets wat voortdurend in beweging is. Het is geen vast gegeven, maar een instrument dat je blijft verfijnen.”

(tekst verder onder video)

Stilstand om verder te kunnen

Na haar debuut volgde een intense periode van schrijven, produceren en toeren – zonder echte pauze.

“Het was zes jaar lang ‘go, go, go’,” vertelt ze. “Toen mensen begonnen te vragen naar nieuw werk, merkte ik dat ik er simpelweg geen energie meer voor had. En dat was een alarmsignaal: als je niet meer wilt doen wat je het liefste doet, dan moet je stoppen.”

Ze besloot een radicale pauze te nemen. “Ik ben vier weken alleen naar Zuid-Frankrijk gegaan. Geen schema, geen druk. Gewoon leven. Het klinkt misschien cliché, maar het voelde echt als een resetmoment. Ik kwam terug met nieuwe energie én nieuwe verhalen om over te schrijven.” Die reis bleek ook bepalend voor de nieuwe plaat. “Tijdens die trip bezocht ik een studio in Zuid-Frankrijk. De sfeer daar was ongelooflijk – het licht, de ruimte, de energie. Het voelde bijna spiritueel. Op dat moment wist ik: dit is de plek waar ik mijn volgende album wil maken.” Het was geen rationele beslissing, maar een intuïtieve. “Soms voel je gewoon dat iets klopt. En dat gevoel wilde ik volgen.”

Schrijven vanuit het onderbewuste

Hoe is je creatieve proces veranderd? “De basis is hetzelfde gebleven, maar ik ben er meer vertrouwd mee geraakt. Ik werk vaak met ‘automatic writing’ – een vorm van improvisatie. Je zet muziek op, begint te zingen zonder na te denken en kijkt wat er ontstaat.”

Ze beschrijft het als een bijna meditatief proces. “Je duikt in je onderbewuste. De eerste ideeën zijn vaak niet rationeel, maar juist daardoor heel eerlijk. Later ga je terugluisteren en ontdek je thema’s of woorden die zich aandienen. Van daaruit bouw je verder.” Nieuw is dat ze vaker vertrekt vanuit ritme. “Op mijn debuut begon ik vaak met piano. Nu startte ik regelmatig met drums en bas. Dat gaf me een ander, energieker geluid.”

Een album vol lagen

Wie A Little Bit of Me beluistert, hoort een rijke mix van invloeden. “Gospel speelt daarin een grote rol,” zegt Mica. “Als kind luisterde ik veel naar compilatiealbums, en de nummers die me het meest raakten bleken later allemaal sterke gospelinvloeden te hebben. Pas later begreep ik waar dat vandaan kwam – de verbinding tussen gospel, soul en R&B.” Daarnaast zijn harmonieën een belangrijk kenmerk van haar sound. “Het stapelen van vocalen is iets waar ik enorm van hou. Soms schreef ik zelfs eerst de achtergrondzang en kwam de leadzang pas daarna.”

De betekenis van A Little Bit of Me

De titel van het album ontstond gaandeweg. “Ik ben perfectionistisch en had altijd het gevoel dat ik alles moest bewijzen – vooral als vrouwelijke artiest én als producer. Maar tijdens dit proces realiseerde ik me dat perfectie niet per se leidt tot eerlijkheid.” A Little Bit of Me werd een mantra. “Je hoeft niet alles te geven om iets waardevols te maken. Soms is een deel van jezelf al genoeg. Tegelijkertijd heb ik ook geleerd om anderen toe te laten. Mijn vader speelde bijvoorbeeld een belangrijke rol in het productieproces. Die samenwerking was heel waardevol.”

Nummers als ‘The Boardway’ en ‘If You Stay’ vallen mij bijzonder op. “Mooi,” reageert ze. “‘The Boardway’ is echt mijn ode aan de soul van de jaren zestig en zeventig, bijna puur nostalgisch. Terwijl ‘If You Stay’ juist veel moderner is, zowel qua productie als emotionele lading. Dat contrast laat zien hoe breed dit album eigenlijk is.”

Persoonlijke favorieten

Welke nummers moeten luisteraars zeker horen? “Dat blijft moeilijk,” lacht ze. “Maar ‘Hand on My Soul’ is voor mij heel bijzonder, vooral door de opbouw en de vocalen. En ‘Under My Skin’ heeft die jaren 90 R&B-sfeer waar ik van hou. Mensen horen daar invloeden van D’Angelo in, wat ik een enorm compliment vind.”

Op 4 oktober staat Mica Millar in Paradiso in Amsterdam. “Dat is echt een droomlocatie,” zegt ze. “Live draait alles om echtheid. We spelen volledig live, zonder programmering. Veel zang, veel dynamiek. Elke show is anders, omdat de muzikanten ruimte krijgen om hun eigen interpretatie te geven.”

Dromen die blijven

Tot slot: haar bucketlist. “Stevie Wonder,” zegt ze zonder twijfel. “Ik heb al eens in zijn voorprogramma gestaan, maar hem nog niet ontmoet. Dat blijft een droom – om samen te werken, of zelfs maar een gesprek te hebben.”

Met A Little Bit of Me laat Mica Millar een artiest horen die haar eigen koers vaart – kwetsbaar, krachtig en compromisloos. En als dit album iets duidelijk maakt, dan is het wel dat soms een beetje van jezelf al genoeg is om iets groots te creëren.