“Shadow Work”: Magda over haar muzikale reis, artistieke risico’s en dromen
Met enige vertraging arriveerde Magda Andersson in Amsterdam, maar wij kregen de kans om haar te spreken over haar nieuwe album Shadow Work Vol. 1, haar creatieve proces en toekomstplannen.
De Muziekplank: Op Vol. 1 Shadow Work klinkt jouw stem heel divers; soms diep en donker, dan weer heel helder. Ben je opgegroeid in een muzikale familie?
Magda: Dankjewel, allereerst waardeer ik dat we elkaar kunnen spreken. Grappig dat je dat vraagt, want ik ben niet opgegroeid in een muzikale familie. Sterker nog, ik ben eigenlijk de enige die muziek maakt. Maar zingen is altijd mijn lust en mijn leven geweest. Mijn familie is veel meer geïnteresseerd in sport, dus mijn plan B was om professioneel voetballer te worden. Toen ik als kind meezong op mijn kamer, was dat met mijn favoriete artiesten. Rond mijn elfde kreeg ik mijn eerste gitaar en begon ik liedjes mee te spelen en mijn eigen nummers te schrijven. Later heb ik ook muziek gestudeerd, dus ik ben een soort van geschoolde zanger.
De Muziekplank: Dus daar leer je de technieken?
Magda: Ja, inderdaad. Daar leer je hoe je je stem kunt gebruiken. Omdat ik zo geïnteresseerd ben in storytelling, gebruik ik mijn stem graag om emoties over te brengen. Mijn doel is niet om altijd de mooiste stem te hebben, maar om gevoelens te laten spreken. Ik zie mijn stem echt als een instrument.
De Muziekplank: Het album is geïnspireerd door het Juliaanse concept van schaduwwerk. Hoe raakt dat jouw persoonlijkheid?
Magda: Dat is geen makkelijke vraag. In het algemeen kan ik zeggen dat ik de afgelopen jaren veel persoonlijke groei heb doorgemaakt. Ik heb mijn hele leven geworsteld met mentale gezondheid en enkele jaren geleden een persoonlijke crisis doorgemaakt. Dat was het begin van dit concept. Ik besefte dat ik mijn schaduwen onder ogen moest zien om vrede in mezelf te vinden. Het Juliaanse idee van schaduwwerk hielp me om inzichten te krijgen en dingen te accepteren.
De Muziekplank: Als ik naar jouw album luister, zou ik soms de toevoeging “Noir” willen maken, zoals bij Over The Moon en What’s Left To Lose. Welk nummer was het moeilijkst om te schrijven?
Magda: Dat was Rolling Tides. Vooral het muzikaal goed krijgen was een strijd. We wilden dat het arrangement tegenstrijdig klonk, alsof het schuurde. Dat was hard werken, zowel in het schrijfproces als in de productie.
De Muziekplank: Je bent ook lid van de theatrale folkband Ye Banished Privateers. Hoe combineer je dat met je soloproject?
Magda: Het is zeker geen gesloten boek. Ik was al professioneel muzikant voordat ik bij Ye Banished Privateers kwam. Dit is mijn eerste Engelstalige soloproject, maar ik blijf beide doen. Het vereist planning, zeker dit jaar met een soloalbum en tour. Maar ik hou van die band en ben trots op wat we doen. Het is een andere artistieke vorm, maar heel waardevol voor mij.
De Muziekplank: Over je muzikale invloeden: ik las namen als Joni Mitchell en Patti Smith. Wat trekt je aan in hun muziek?
Magda: Ik heb altijd een voorliefde gehad voor storytelling en authenticiteit in de stem. Het gaat mij om expressie, niet om perfectie. Joni Mitchell inspireert me door haar verhalen en fingerpicking-stijl. Zingen voelt voor mij altijd natuurlijker dan gitaarspelen, maar zij is zeker een grote inspiratiebron.
(tekst verder onder video)
De Muziekplank: Je album klinkt heel divers: van donkere Americana tot folk en country. Waar komen die invloeden vandaan?
Magda: Ik heb de nummers geschreven en daarna gekeken hoe ze muzikaal moesten klinken. Ik wilde niet vooraf alles vastleggen. Het is een nieuw project, dus ik wilde open blijven voor verschillende genres en arrangementen. Dat geeft de vrijheid om te verkennen en maakt het album zo veelzijdig.
De Muziekplank: Herken je mijn mening dat je verschillende stijlen hebt?
Magda: Ja, zeker. Ik schrijf daar ook over op mijn socials. Ik besef dat ik met dit album artistieke risico’s neem, maar dat hoort erbij. Ik wilde een divers album maken en mijn hart volgen. Misschien klinkt het volgende album totaal anders, maar dat zien we dan wel. Voor nu voelt dit goed, omdat het een verkenning is.
De Muziekplank: Dus we hebben een scoop: nieuw werk komt eraan?
Magda: Haha, ik schrijf altijd nummers. Dit is wat ik doe, ik kan niet stoppen. Zelfs als ik het zou willen, lukt het niet. Of er een Volume 2 komt? Toen ik mijn EP Prologue uitbracht, hoopte ik op een vervolg, maar ik had niet kunnen dromen dat ik twee jaar later een volledig album zou uitbrengen. Ik weet wel dat ik nog veel verhalen heb die ik wil vertellen.
De Muziekplank: Laatste vraag: heb je muzikale dromen?
Magda: Oh, ik heb nog zoveel dromen. Maar ik heb ook al zoveel vervuld en dingen ervaren die ik nooit had kunnen dromen. Hoe mooi is dat? Mijn dromen gaan vooral over creëren en ontdekken. Niet over een specifieke zaal of podium, maar over nieuwe ervaringen en dingen doen die ik nog niet gedaan heb.
Afsluiting
Magda’s album Shadow Work Vol. 1 is een reis door emoties, invloeden en persoonlijke groei. Een project waarin authenticiteit en storytelling centraal staan – en waarin artistieke vrijheid de boventoon voert.
(foto: Lisalove_Bäckman)
