Leah over haar tweede album: “Het draait om imperfectie, emotie en groei”

Na het succes van Symbiosis keert Lisa Rietveld, artiestennaam Leah Rye, terug met een nieuw album dat dieper, rauwer en avontuurlijker klinkt. Namens De Muziekplank spraken we met Leah over het creatieve proces, de rode draad in haar muziek en haar dromen voor de toekomst.

Van piano tot Popronde

Leah groeide op met muziek. “Ik ben altijd al bezig geweest met songwriting,” vertelt ze. “Toen ik begon, bestond er nog geen opleiding voor singer-songwriter, dus koos ik voor “pop/zang” aan het conservatorium. Na enkele singles en EP’s volgde deelname aan de Popronde. “Dat was een logische stap. Ik wilde mijn eerste plaat extra aandacht geven. We hadden toen ook al een clubtour staan, dus het liep mooi in elkaar over.”

Het gevoel van een debuutalbum

In 2023 verscheen Symbiosis. Hoe voelde dat moment? “Heel vet,” zegt Leah lachend. “Je bent er zo lang mee bezig. De plaat was al bijna een jaar af toen ik hem uitbracht. Tegen die tijd zat ik alweer met mijn hoofd bij nieuwe muziek. Toch kreeg ik zoveel warme reacties, het voelde echt als een warm bad.”

Door naar het volgende hoofdstuk

Na een succesvol album en een clubtour met veel exposure – onder andere op Radio 2 en KINK – begon het creatieve proces opnieuw. “Ik had al studiosessies gedaan voor de nieuwe plaat voordat Symbiosis uitkwam,” legt Leah uit. “Ik werk samen met Tim, mijn producer, en we hadden al gesprekken over wat het volgende moest worden. Ik had veel materiaal klaarliggen, dus ik kon meteen door. Maar soms wil je te snel. Ik dacht: ik breng het over anderhalf jaar uit. Dat bleek veel te kort. Uiteindelijk is het nu twee jaar later, en dat voelt perfect.”

De zoektocht naar puurheid

Wat moest er anders dan bij Symbiosis? Leah is duidelijk: “Ik wilde een puurder geluid. Alles live opnemen, geen digitale plugins. We hebben een prachtige upright piano gebruikt in Tim’s studio, wat meteen een filmische sound gaf. Ook wilde ik rauwheid behouden: niet honderd takes, maar vijf – live opgenomen en één daarvan moest het zijn. Bij Symbiosis raakte ik soms de emotie kwijt door perfectionisme. Nu draait alles om gevoel.” Imperfectie als schoonheid? Leah knikt: “Precies. Een noot die net niet perfect is, maar wel emotie heeft, is vaak beter dan iets technisch foutloos dat niets doet.”

(tekst verder onder video)

Inspiratie op de Veluwe

Een deel van de nieuwe plaat ontstond in een huis op de Veluwe, waar Leah zich terugtrok. “Daar schreef ik de titeltrack,” vertelt ze. “Die periode bracht onzekerheid, maar ook inspiratie. Het album is donkerder geworden, zwaarder van toon. Dat hoor je terug.”

Meer dynamiek, meer lef

Het album klinkt avontuurlijker, met meer dynamiek en gelaagdheid. De opener ‘I Sleep Mantra’ bijvoorbeeld is spannend met dat repetitieve karakter. Daarna gaat het album over in een triphop-achtige sfeer met ‘Are We The Same’. ‘Fade Into You’ heeft een folky touch, Wallflower is energiek, en de titelsong voelt donker, bijna “noir”. Bij ‘Light Behind The Moon’ horen we die gelaagdheid weer terug. Een volgende stap in volwassenheid van een album? Leah glimlacht. “Ja, dat klopt. Een groot verschil is dat ik Tim vanaf het begin veel meer heb meegenomen in het proces. Bij Symbiosis deed ik veel zelf, ook alle zangopnames. Nu hebben we bijna alles samen gedaan. Dat maakt het kwetsbaarder, want je bent niet alleen. Zingen terwijl iemand luistert en feedback geeft, voelt anders. Maar het heeft de muziek beter gemaakt.”

Een album met een rode draad

Het nieuwe album is geen losse verzameling liedjes, benadrukt Leah. “Het heeft een universeel thema,” legt ze uit. “Het gaat over onzekerheid, jezelf klein maken, bang zijn – en tegelijkertijd de wil om daaruit te breken. Dat mentale spel loopt door alle nummers heen. Soms heel persoonlijk, zoals in ‘Room of Disbelief’, waarin ik echt alleen in een kamer zit. Andere songs, zoals ‘Fade Into You’, gaan over relaties. Maar die twijfel, die vertwijfeling, is steeds aanwezig.”

Het moment van de eerste fysieke plaat

Op Instagram deelde Leah onlangs een filmpje waarin ze haar album voor het eerst in handen heeft. Hoe voelde dat? “Opluchting,” zegt ze. “Trots komt later. Je hoopt dat het er precies zo uitziet als je in je hoofd hebt. Alles gaat digitaal, en pas als je het fysieke exemplaar ziet, weet je of het klopt. Dat was een veilig gevoel. Nu het openbaar is, krijg ik veel reacties van mensen die het mooi vinden. Dat maakt me blij, want uiteindelijk wil je dat anderen zien wat jij erin ziet.” Leah was nauw betrokken bij het ontwerp. “Ik heb een designer ingehuurd, maar het idee was van mij. De foto’s zijn door Satellite June gemaakt maar ik heb zelf de typografie gekozen en zelfs handgeschreven teksten toegevoegd. Het moest voelen alsof je in mijn dagboek kijkt. Dat persoonlijke aspect vind ik belangrijk.”

Luisterpremière in een bioscoop

Een bijzonder moment was de albumluistering in een kleine bioscoop in Amsterdam. “We hadden zestig mensen uitgenodigd: fans, vrienden, en mensen die via crowdfunding hebben bijgedragen,” vertelt Leah. “Iedereen luisterde voor het eerst naar het album, met visuals en videoclips op groot scherm. Ik zat achterin en zag hoe mensen helemaal opgingen in de muziek. Dat was magisch.”

De druk van het tweede album

Veel artiesten ervaren het tweede album als het moeilijkste. Leah herkent dat deels. “Qua maakproces niet,” zegt ze. “Ik was al ver met schrijven voordat het eerste album uitkwam. Maar qua exposure voel ik meer druk. Je kunt nu vergelijken: toen kregen we die recensie, verkochten we zoveel tickets. Je wilt dat het groeit. Ik doe alles onafhankelijk, zonder label, dus je bent afhankelijk van de mensen met wie je werkt. Dat maakt het soms spannend.”

Ze lacht: “Nu de releasedatum nadert, heb ik er vooral zin in. Maar succes is in de muziekindustrie vaak onmeetbaar. Soms zie je pas na een jaar dat je echt stappen hebt gezet. En verwachtingen? Die blijven. Elk album is spannend. Soms verrast het je, soms valt het stil. Het is een beetje pasta tegen de muur gooien en hopen dat het blijft plakken.”

Dromen en ambities

Zijn er dromen? Leah hoeft niet lang na te denken. “Ik heb gemanifesteerd dat ik op 13 april 2028 in Carré sta – op mijn verjaardag. Dat lijkt me haalbaar: 1100 mensen. Daaromheen bouwen we verder. Mijn grootste doel is altijd geweest om plezier te houden en zoveel mogelijk mooie dingen te maken met mensen die ik bewonder. Of dat ooit tot een O2-stadion in Londen leidt? Geen idee. Er zijn zoveel factoren waar je geen invloed op hebt. Ik focus op wat ik kan maken.” Zijn er artiesten met wie ze graag wil samenwerken? “Heel veel,” zegt Leah. “Een droom is om ooit met Aaron Dessner te werken. Hij produceerde voor Bon Iver en Taylor Swift, en ik vind zijn aanpak geweldig. Verder zou ik graag iets doen met Patrick Watson – een held van vroeger, maar nog steeds een inspiratie.”

Het album verschijnt binnenkort. Voor Leah is het niet alleen een muzikale stap vooruit, maar ook een persoonlijke: een zoektocht naar imperfectie, emotie en authenticiteit.