Josh Rouse heeft een contract getekend bij New West Records en brengt op 23 oktober zijn labeldebuutalbum Museums and Women uit. De tien nummers tellende plaat werd geproduceerd door Brad Jones, die ook Rouse’s veelgeprezen album 1972 uit 2003 produceerde. Museums and Women laat Rouse van zijn meest hoopvolle en romantische kant zien, met een evenwichtige mix van ongedwongen poëzie en wrange humor. Hij schetst een scala aan zwervers en dromers die met stille tevredenheid door het leven gaan. De muziek is vaak bitterzoet, met een zacht, ogenschijnlijk kalm oppervlak dat de diepe bron van emotie, herinnering en verlangen eronder verbergt. Het resultaat is een weelderige, filmische verkenning van de eindeloze stroom voorbijgangers die dagelijks ons leven binnenkomen en weer verlaten. Hij zegt: “Ik voelde me aangetrokken tot deze nummers omdat ze zo observerend zijn. Ze zitten vol personages en verhalen die ik heb bedacht op basis van kleine momenten die mijn verbeelding prikkelden tijdens mijn reizen. Uiteindelijk ben ik er echter onvermijdelijk zelf ook ergens in terug te vinden.”

De opnamesessies voor Museums and Women waren snel en rauw, met Rouse op gitaar, Jones op bas en Fred Eltringham (Sheryl Crow, The Chicks) op drums. Het trio nam ’s ochtends live op, waarbij ze meerdere nummers achter elkaar opnamen, om ’s middags terug te keren voor de overdubs, terwijl de muziek nog fris en nieuw klonk. “Op een gegeven moment had Brad een map vol opnames op zijn bureaublad staan en vroeg hij me hoe hij die moest noemen,” herinnert Rouse zich. “Ik stelde ‘Museums and Women’ voor, omdat dat de titel was van een boek van John Updike waar ik altijd al van had gehouden, en het voelde gewoon goed aan voor het soort verhalen dat ik vertelde.” ‘Museums and Women’ is inderdaad een bijzonder passende titel voor een collectie die haar onderwerpen vanuit een eerbiedige afstand bekijkt en alledaagse momenten van menselijke verbondenheid (of het gebrek daaraan) verheft tot meesterwerken die een galerie waardig zijn.

Na de nummers “January Sky” en “Things Are Looking Up” volgt vandaag het derde nummer van “Museums and Women”: “Red Apple Road”. Het is een opvallende track die Rouse treffend omschrijft als de ‘powerballad’ waarmee het album afsluit. Ondersteund door een rijk, orkestraal strijkersarrangement dat het nummer een verfijnde en stijlvolle uitstraling geeft, verkent Rouse diverse stijlen; hij combineert invloeden van singer-songwriters uit de jaren 70, Britse folk, een vleugje ‘late-night’-loungemuziek en een grootse, meeslepende ballad tot één geheel. Het resultaat is een nummer dat je in zijn warme, nostalgische omarming trekt en je terugvoert naar een moment dat intiem en bijzonder aanvoelt, ook al kun je er niet precies de vinger op leggen. De aanstekelijke tekst bevat niet per se diepgang of een verborgen boodschap. In plaats daarvan wil Rouse een muzikale en emotionele verbinding tot stand brengen en de luisteraar meenemen op een aangename reis, waarbij de interpretatie van de boodschap volledig aan jou is.